Vrijheid van Nadines moordenaar verbaast haar ouders

Vrijheid van Nadines moordenaar verbaast haar ouders
Wanda en Jacqueline Beemsterboer staan na de zitting de pers te woord.
Amsterdam

De moordenaar van de Hoornse Nadine Beemsterboer, die sinds een jaar de tbs-kliniek in Almere voor onbegeleid verlof mag verlaten, werkt sinds 1 september drie dagen per week als begeleider van kinderen en senioren bij het sporten. Hij mag dagelijks tien tot twaalf uur naar buiten en ook is overnachting bij zijn moeder mogelijk.

Dat bleek donderdag tijdens de zitting van de meervoudige kamer, in Amsterdam, over de verlenging van de gedwongen behandeling van Gerold O. in de tbs-kliniek. De rechtbank doet over twee weken uitspraak.

Het verzoek van de raadsvrouw van O. was de behandeling een jaar te verlengen en in die tijd de voorwaarden te onderzoeken om tot beëindiging te kunnen komen. ,,Therapie is noodzakelijk, maar kan buiten de kliniek.’’

De ouders van Nadine, Wanda en Jacques Beemsterboer, toonden zich na de behandeling ontsteld over de vrijheden die O. al blijkt te hebben. Daarmee werden ze al voor de zitting pijnlijk geconfronteerd, want samen met Nadines zuster Jacqueline liepen ze hem in de hal bijna letterlijk tegen het lijf. ,,Onbegrijpelijk dat hij ook met kinderen werkt’’, vindt Wanda.

Gerold O. bracht op 2 december 2006 zijn twintigjarige Hoornse ex-vriendin uit jaloezie met 36 messteken om het leven. De toen 34-jarige O. werd veroordeeld tot twaalf jaar cel en tbs met dwangverpleging. De tbs ging in 2014 in. Elke twee jaar moet over de verlenging worden beslist. In 2016 was de algemene mening dat hij nog niet klaar was voor vrijlating. Hij kan in relaties met vrouwen onvoorspelbaar reageren, bij voorbeeld als hij gekrenkt wordt. Nu zijn volgens verschillende psychiaters ’grote stappen’ gemaakt, maar O. zal nog geruime tijd professionele begeleiding nodig hebben.

Ze zijn het niet eens over de snelheid waarmee hij terug kan. Zijn hoofd behandeling, Pia Kristensen, bepleitte verlenging met twee jaar, om controle te houden. ,,Als er problemen ontstaan is dat op langere termijn’’. Een onafhankelijke psychiater zei dat O. snel meer ruimte moet krijgen om een relatie aan te gaan. De officier van justitie vorderde verlenging van de tbs met verpleging, maar zei er geen moeite mee te hebben als dat met een jaar is.

Zelf gaf O. aan dat hij veel heeft geleerd, zoals ’praten over mijn diepste gevoelens’, maar dat hij nog niet met een relatie ’heeft kunnen oefenen’. Hij wil in Amsterdam gaan wonen en werken en als hij een nieuwe liefde tegenkomt wil hij samen met haar in therapie. ,,Ik wil ook niet dat het weer gebeurt.’’

Net als vorige keer kreeg de familie van Nadine geen toestemming een slachtofferverklaring voor te lezen. Dat staat de wet niet toe, aldus de voorzitter van de rechtbank.

Tekst slachtofferverklaring

Wanda Beemsterboer had de volgende verklaring voorbereid:

,,En weer is er bijna een jaar voorbij. Komende 2 december is het 12 jaar geleden dat onze jongste dochter Nadine werd vermoord. Wat er dan door je heen gaat is bijna niet in woorden te vatten. Door middel van mijn boek ‘Mam, ik bel je zo terug’ heb ik dat toch geprobeerd.

Er valt zoveel over te schrijven, te zeggen, maar vooral te voelen. Wat ik voel na bijna 12 jaar is het enorme gemis, het schrijnende gevoel van missen van Nadine. Mijn kind, mijn sprankelende meisje dat niet ouder mocht worden dan 20 jaar. Een ander, haar ex vriend, besloot dat zij niet langer mocht leven. Zij mocht niet verder gaan zonder hem, vond hij. Waar, mijn God, waar haalde hij dat recht vandaan. Hoe ontstaat dat in het hoofd van zo’n man. Ik begrijp dat niet. Ik zal dat nooit begrijpen.

Wij, Jacques en ik, met onze twee meiden, een gezin met twee opgroeide dochters, voor altijd gehavend, voor altijd beschadigd...

Wij leven door, zeker, wij zijn ook weer in staat om te genieten van het leven en niet alleen maar te overleven. Gelukkig hebben wij nog een dochter, Jacqueline, en twee prachtige kleindochters, waar wij zielsveel van houden. Het leven is het waard om te beleven.

Toch is er altijd die lege stoel, die lege plek die nooit meer bezet zal worden. Niet om haar verjaardag te vieren, niet met Kerst, niet met al die mooie familiemomenten. Die leegte heeft een stuk bezit genomen van mijn hart. Mijn moederhart, dat altijd diep van binnen zal blijven huilen om ’t gemis van mijn kind. Een moeder hoort haar kind niet te overleven.

Haar dood verwerken, kan ik niet. Haar dood een plek geven kan ik ook niet. Ik heb niet eens gezocht naar die plek. Die bestaat niet in mijn wereld. In mijn wereld na Nadine haar gewelddadige dood.

Ik heb haar dood wel verweven in mijn leven. Haar geest, haar spirit is aanwezig. Soms voel ik die aanwezigheid, letterlijk.

Wij hebben de Nadine Foundation tegen zinloos geweld opgericht. Haar dromen postuum uit laten komen. Een kleine bijdrage leveren aan een iets betere wereld voor mens en dier. Een kleine druppel op een grote gloeiende plaat. Positief blijven en hopen dat de plaat een beetje afkoelt.

Wie is die man die dit allemaal op zijn geweten heeft. Ik heb mij daar zo min mogelijk mee bezig gehouden. Geprobeerd vooruit te kijken. Toch, ook nu weer, worden we met onze neus op de feiten gedrukt.

We zitten weer in Amsterdam. Twee jaar geleden kon ik er niet bij zijn. Ik werd één dag voor de verleningszitting heel erg ziek. Hele hoge koorts en vreselijke pijn in mijn buik. Een halve dag in het ziekenhuis gelegen. Verschillende onderzoeken, maar er werd niets gevonden. Een dag erna was ik weer beter. Blijkbaar had ik mij toch drukker gemaakt over deze zitting dan ik had verwacht. Voor altijd getekend door één zinloze daad!

En nu is het weer zover. Wat gaat er gebeuren. Ik probeer te vertrouwen op de rechtsstaat. Ik voel, ja wat voel ik nu eigenlijk. Veel en tegelijkertijd is het stil in mij.

Eén ding is duidelijk. Lieve Nadine, ik mis je zo!

Meer nieuws uit West-Friesland

Lees hier de digitale editie



Volg ons