Een heftige adoptieprocedure

1/2

Ze vertelt verhalen. Als journalist altijd van en over anderen. Nu deelt ze haar eigen relaas. In een boek over de adoptie van dochter Pauline. Denk niet dat ’Hallo lieverd’ zo’n opgepoetst egodocument vol zelfverheerlijking is. Daar is Kim van Schie te eerlijk voor.

Ter beeldvorming: de wens een kind te adopteren kwam niet voort uit ongewilde kinderloosheid. Uit het boek: ,,Zoals veel vrouwen een oerbehoefte hebben een kind te baren, heb ik de behoefte voor een kind te zorgen dat er al is. Een kind dat een gezin zoekt. De vraag waarom wij willen adopteren, vind ik dan ook moeilijk te beantwoorden. Wat zou een zwangere vrouw zeggen wanneer haar wordt gevraagd waarom ze zo graag een kind wil baren? Het gevoel is er gewoon.’’

Met alles wat ze nu weet en achter haar ligt, vindt ze het ook moeilijk om de vraag ’En zou je het weer doen’ te beantwoorden. Een leven zonder Pauline kan ze zich immers niet meer voorstellen. ,,Ik kan je wel vertellen dat we niet voor een tweede adoptieprocedure gaan. En als ik vooraf had geweten wat er allemaal bij komt kijken, emotioneel en financieel, dan had ik er niet in geloofd.’’

Regisseur

Een van de moeilijkste emoties in dat hele adoptieproces was voor Kim de machteloosheid. Ze is gewend de regisseur van haar eigen leven te zijn. ,,Maar in dit proces had ik de touwtjes niet in handen. Ik moest wildvreemde mensen vertrouwen, terwijl het wel om ons leven ging.’’

Voordat zij en haar man Menno zich bij een adoptiebureau inschreven, had ze met uiteenlopende ervaringsdeskundigen gesproken. ,,In mijn jeugd was mijn peuterjuf, ook vriendin van mijn moeder, mijn grote voorbeeld. Zij wist kinderen zoveel liefde te geven. Daar hoef je dus geen bloedband voor te hebben, leerde ik. Ze adopteerde twee Hongaarse kleuters, jongetjes van vier en vijf jaar oud. Zij heeft laten zien dat je getraumatiseerde kinderen toch echt kunt laten opgroeien tot mooie volwassenen.’’

Uiteindelijk kozen Menno en Kim voor een kind uit Nigeria. ,,De wachtlijst was op dat moment te overzien; er wordt in dat land Engels gesproken, wat de communicatie met het kindje vergemakkelijkt en we zouden hooguit twee maanden in het land moeten verblijven voordat we ons kind mee naar huis mochten nemen.’’

Meisje

,,Gefeliciteerd, het is een meisje van bijna twee en ze heet Pauline’’, kreeg Kim te horen. ,,En dat was het spannendste vervolg van een - ik gebruik maar even een cliché - heel heftige en soms angstige rit op de achtbaan.’’

Dankzij haar makkelijke schrijfstijl word de lezer vanzelf medepassagier. Je bent getuige van de eerste ontmoeting; de weken in het hotel waarin Pauline zich begint te hechten (,,In eerste instantie vooral aan mij. Daar waren we overigens op voorbereid. Het komt vaker voor dat kinderen zich eerst aan één ouder hechten.’’) en de dieptepunten waarin het drietal in overlevingsstand komt te staan. Zoals bij een ernstige aanval van malaria.

Uiteindelijk worden ze (’pas’) na vier maanden Nigeria op Schiphol verwelkomd door familie en vrienden. Kim en Menno hadden Pauline hierop goed voorbereid. Elke dag hadden ze foto’s bekeken van de familie. Uit het boek: ,,Het lijkt te werken. Wanneer we door de deuren komen vertoont Pauline helemaal niet het klampende gedrag dat ik van haar ken in nieuwe situaties. Ze rent op iedereen af, poseert voor foto’s, springt, danst en lacht. Ze heeft in een minuut tijd alle harten gestolen. Ik voel een hand op mijn schouder en zie mijn vader. Hij huilt. Ik ook. Wat ontzettend fijn om elkaar eindelijk weer te zien. ’Ik geloof het pas als je ook daadwerkelijk op Schiphol staat,’ zei hij vorige week nog aan de telefoon. De teleurstellingen hebben iedereen voorzichtig gemaakt. Niets is vanzelfsprekend meer.’’

Na de aankomst in Nederland is de roller coaster nog lang niet ten einde. ,,Maar nu, na anderhalf jaar, gaat het heel goed.’’

Meer nieuws uit Nieuws

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons