Premium

’Rottigheid in Uruzgan gezien’

’Rottigheid in Uruzgan gezien’
Natasja Broertjes, Jack van Abeelen en Rina Koopman. (vlnr)
© Foto Ronald Goedheer
Beverwijk

,,Ik heb tijdens een uitzending wel eens een luchtalarm op straat meegemaakt. Lag ik midden op een kruispunt om me zo klein mogelijk te maken. Hollanders volgen zulke instructies veel strikter dan bijvoorbeeld Amerikanen’’, weet Rina Koopman van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk. Ze is operatieassistent én reservist bij defensie. Eens in het jaar gaat ze op uitzending.

Vaak samen met andere collega’s uit Beverwijk, zoals anesthesioloog Jack van Abeelen met wie ze vijftien jaar geleden voor het eerst op missie ging naar Irak. Andersom detacheert Defensie personeel aan ziekenhuizen. Op die manier werkt operatieassistent Natasja Broertjes via Defensie in het RKZ.

Oorlogsgebied

,,De samenwerking met Defensie was onderdeel van de vacature bij het RKZ’’, vertelt Van Abeelen. ,,Ik werkte voorheen bij het Slotervaart Ziekenhuis maar heb hiervoor voor gekozen vanwege het avontuur, het onbekende. Het werk in de moeilijke omstandigheden van een oorlogsgebied daagt me enorm uit.’’

Natasja Broertjes bevoer als ’ziekenma’ (militair verpleegkundige) de wereldzeeën met de Koninklijke Marine. ,,Sinds anderhalf jaar ben ik operatieassistente. Defensie werkt samen met twaalf ziekenhuizen om voldoende capaciteit te waarborgen. Ik ben heel blij met mijn detachering bij het RKZ.’’

Een medisch team op uitzending bestaat uit een chirurg, een anesthesioloog, twee operatieassistenten en een anesthesiologisch medewerker. ,,Afhankelijk van de inzet wordt daarop gevarieerd of uitgebreid’’, vertelt Broertjes.

Tijdens de uitzendingen krijgen de medici niet alleen met militairen te maken. Integendeel. ,,Als er ruimte is helpen we ook burgers’’, vertelt Koopman. ,,Ik vergeet nooit twee kinderen in Uruzgan die we een paar maanden hebben gevolgd. Ze hadden brandwonden, en wij komen uit Beverwijk waar het Brandwondencentrum is, dus dat hebben we een beetje naar ons toe getrokken. Met minimale middelen hebben we toch heel veel voor ze kunnen doen. En met onze klamboes zorgden we dat er geen vliegen op hun wonden kwamen.’’

Leed

,,We hebben daar in Uruzgan veel rottigheid gezien’’, zegt Van Abeelen. ,,Er vielen veel dodelijke slachtoffers, veel Amerikaanse soldaten. In onze operatiekamer zagen we veel verwondingen door ontploffingen. Afgerukte ledematen. Jonge mensen met heel veel leed. We zijn gewend aan het zien van wonden, maar het was confronterend.’’

Toch gaat het omschakelen naar het werk na thuiskomst bijna moeiteloos. ,,Ik moet vooral weer wennen aan de ongekende luxe waarin we hier leven’’, zegt Koopman.

,,De ziekenhuismedewerkers horen doorgaans een half jaar tevoren waar naartoe ze worden uitgezonden. Bij mij is dat iets korter’’, legt Broertjes uit. Van Abeelen: ,,We hebben een militaire opleiding gehad. We zijn ’groen gemaakt’. En voor elke missie krijgen we heel veel specifieke informatie over het gebied waar we naartoe gaan. De achtergronden van het conflict, de geschiedenis, instructies over signalen en communicatievormen.’’

Levensreddende instructies, weet Koopman. ,,Ik lag op dat kruispunt tijdens dat luchtalarm. Een groepje Amerikanen bleef gewoon staan bij het koffietentje. Daar viel het projectiel precies tussen.’’

Meer nieuws uit Kennemerland

Meest gelezen