Al sinds 1973 verknocht aan ’t witte huisje naar gemaal in Van Ewijcksluis

Al sinds 1973 verknocht aan ’t witte huisje naar gemaal in Van Ewijcksluis
Links hun huis, rechts het gemaalgebouw waar het echtpaar Driesprong al sinds 1973 naast woont.
© Foto Marc Moussault
Van Ewijcksluis

Vroeger, toen konden hun twee zoons nog op straat spelen. Nu is de Van Ewijcksvaart in Van Ewijcksluis soms net een racebaan. Zo hard rijden auto’s voorbij. Vinden Miep Driesprong-Sjouw (80) en Willem Driesprong (81), bewoners van het witte huisje naast gemaal J.C. de Leeuw.

,,Er staat een bord dat ze niet harder mogen dan dertig kilometer per uur, maar dat kunnen ze net zo goed weghalen’’, stelt de vrouw des huizes, woonachtig bij de entree tot het dorp vanaf de N249.

Haast

,,Ze vliegen hier vaak langs, hoor. Vanaf dat vreselijk drukke kruispuntje. Het lijkt wel of alle mensen haast hebben.’’

Hoewel het qua verkeer drukker voor hun deur is geworden, wonen ze toch al 44 jaar ’helemaal naar het zin’.

,,We komen niet veel in het dorp zelf, zijn allebei geboren in de Wieringermeer, buitenaf. Dus we voelden ons hier, in 1973 was het in deze buurt nog een stuk kaler, direct op ons gemak’’, vertelt haar man.

Pioniers

,,Onze vaders waren pioniers, boerden bij staatslandbouwbedrijven. Een paar jaar na de onderwaterzetting van april 1945 keerden wij terug in de Wieringermeer en werd zij bijna mijn buurmeisje. Ze was mijn eerste liefde. We zijn altijd bij elkaar blijven hangen en nu ruim 58 jaar getrouwd.’’

Hoewel de heer Driesprong voor en na zijn diensttijd eerst bij zijn vader en later bij schoonvader in het bedrijf werkte, besloot hij begin jaren zeventig te solliciteren bij het waterschap.

Gesolliciteerd

,,Er stond een advertentie in de krant, ik had vaak last van mijn rug en wilde sowieso niet op de boerderij blijven werken. Dus heb ik gesolliciteerd en werd aangenomen.’’

Het witte huisje uit omstreeks 1900 naast het gemaal J.C. de Leeuw (1848) was aanvankelijk een dienstwoning.

,,In 1995, toen hij al een jaar met prepensioen was, konden we het kopen. Dat hebben we maar gedaan’’, zegt zijn echtgenote.

De heer Driesprong werd algemeen medewerker in de buitendienst, kreeg het beheer over het gemaal dat water naar het Amstelmeer pompte en hielp daar waar nodig met andere waterschapstaken.

,,We maaiden kanten, onderhielden wegen, strooiden zout bij bruggen en moesten regelmatig sneeuw schuiven. Met een mooi clubje deden we de hele Anna Paulownapolder.’’

Sneeuwstormen

,,Ja, toen had je nog echte, stevige winters met regelmatig sneeuwstormen. Ik weet nog dat in 1979 de Amsteldijk hier verderop in Van Ewijcksluis helemaal dicht was gesneeuwd. Daar waren we de hele week mee bezig.’’

Toen het waterschap in de jaren negentig veel wegen afstootte aan gemeenten, het gebied uitgebreid werd met Wieringen, de Wieringermeer plus Zijpe en het werk ’wat onpersoonlijker’ werd, gaf Driesprong de pijp aan Maarten.

Calamiteiten

,,Uiteraard houd ik vrijwillig nog altijd een beetje een oogje in het zeil bij dit gemaal, dat alleen bij noodtoestanden of calamiteiten kan worden ingezet.’’

,,Het staat, sinds in 1989 een nieuw gemaal bij het Balgkanaal is gekomen, op de reservelijst. Draait al een jaar of twee niet meer. Maar als het nodig is, doet-ie het nog steeds.’’

Hij en zijn vrouw blijven het liefst ’tot het einde’ in hun witte huisje bij het gemaal J.C. de Leeuw in Van Ewijcksluis wonen.

,,We zijn niet zo van de appartementen. Als het niet anders kan en echt moet, verhuizen we, maar liever niet’’, zegt mevrouw Driesprong.

Oostpolder

,,Het is hier toch prachtig wonen. Nu zijn de ramen smerig door de regen, maar bij mooi weer kijk je zo over de Oostpolder richting Breezand.’’

Meer nieuws uit Schagen e.o.

Lees hier de digitale editie



Volg ons