Oud-badjuf Crommenije lekte geheim rapport over sloop

Dorien Knijnenberg/portret 60 sekonden© TILGENKAMP, ELLA

1 / 2
Dorien Knijnenberg
Krommenie

Niemand werkte langer voor buitenzwembad de Crommenije dan Krommeniese Paula Zwart (inmiddels 81). Dertig jaar lang vervulde ze allerlei functies. Toen ze er op haar 63e mee stopte, was ze assistent-bedrijfsleider van het bad. Ze vertelt voor het eerst aan de krant dat zij het was die begin jaren negentig het geheime rapport over de sloopplannen van de Crommenije uitlekte.

Paula draagt de Crommenije een warm hart toe. Sinds haar kinderen jong waren, is ze er kind aan huis. Het gezin woonde in de Kervelflat, waar een klein balkon de enige buitenruimte was.

,,Daar ga je niet zitten’’, vertelt ze. In het zwembad was wel genoeg plek om buiten te zijn. Haar jongste dochter Erna raakte volgens Paula op jonge leeftijd al zo snel vertrouwd met het zwembad, dat ze op haar derde al haar zwemdiploma haalde.

Vaste stek van Paula en haar dochters was de ligweide naast de snoepwinkel. Op een gegeven moment was Paula zo bekend met de twee IJmuidense uitbaatsters, dat ze bij drukte in de winkel wel eens bijsprong. Van het een kwam het ander.

Paula werd gevraagd om voor het zwembad te werken. Zo begon ze bij de garderobe, werd ze daarna caissière, en veranderde haar functie later naar toezichthouder en assistent-bedrijfsleider.

Het werk als caissière deed ze lang en nam ze serieus. Kinderen die stiekem op het abonnement van een ander probeerden binnen te glippen, hield ze tegen. Het abonnement dat ze mee hadden, moesten ze inleveren en als ze naar binnen wilden, moesten ze een kaartje kopen. Soms stonden boze ouders bij haar op de stoep om afgepakte zwemabonnementen terug te eisen.

,,Natuurlijk kregen ze de passen terug, dat deed ik altijd.’’

Het ging Paula om het gebaar. Mensen moesten voelen dat ze het zwembad niet konden bedotten. De Crommenije had het financieel al moeilijk genoeg. De Krommeniese had plezier in alle functies die ze vervulde.

,,Het omgaan met mensen beviel mij goed.’’ Vooral werken met kinderen vond ze leuk. ,,De kinderen kenden mij ook. Niemand noemde mij mevrouw, ze zeiden gewoon Paula tegen me.’’ Volgens Paula een teken van hoe goed de contacten met de bezoekers waren.

Wachttoren

Op een gegeven moment kon het zwembad een permanente bezetting van de kassa niet meer veroorloven. Paula werd toen toezichthouder en deed de kaartverkoop erbij. Bezoekers zonder abonnement moesten zich bij de wachttoren melden om een entreebewijs te kopen. Dat liep volgens de voormalig zwembadmedewerkster prima.

Begin jaren negentig kreeg Paula een geheim plan onder ogen waarin stond dat de Crommenije gesloopt zou worden. ,,Het geld dat het Krommeniese bad had opgebracht zou gaan naar het opknappen van de Watering in Wormerveer’’, herinnert Paula zich. Ze wist niet wat ze las. Een diepe verontwaardiging ging door haar heen.

De Crommenije weg en Krommenie zwembadloos. Het kon in haar beleving niet. ,,De Crommenije is voor een groot deel met geld van de Krommenieërs bij elkaar gespaard. Dat kun je niet zomaar van het dorp afpakken’’, vindt ze nog steeds.

Stiekem speelde ze het plan – Visie 2000 geheten – door aan een politica, die het aan de grote klok hing. Het veroorzaakte een golf van boze reacties in Krommenie. Acties volgden.

,,Ik zie nog een stoet Krommenieërs op de fiets naar het toenmalige gemeentehuis in Zaandijk rijden om te protesteren’’, vertelt de oud-zwembadmedewerkster genoeglijk. Het doet haar goed om er eindelijk in de openbaarheid over te praten. ,,Destijds had ik mijn baan kunnen verliezen, nu maakt het niet meer uit. Het nieuwe zwembad staat en ik ben gestopt met werken’’, zegt ze.

Er is een keerzijde voor de voormalige caissière van de Crommenije. Het zelfstandige bestuur van het zwembad is opgeheven. Dat vindt ze jammer. Want voordat het zwembadbestuur zelfstandig werd, waren er in haar ogen kwade plannen over de sloop van de Crommenije.

Ze vreest dat een overkoepelend bestuur misschien niet zo goed voor de belangen van het Krommeniese zwembad opkomt. Hoe dan ook, ze houdt de berichtgeving over het zwembad nauwlettend in de gaten. Paula haalt een map tevoorschijn met allerlei artikelen. Het zijn stukken uit de krant, aankondigingen voor protestacties, of nieuwsbrieven van het zwembadbestuur. Soms staat ze er zelf op. ,,Dat kan bijna niet anders want ik was altijd nauw betrokken bij het bad.’’

Overtreffen

Op Koningsdag, vrijdag 27 april, moet het nieuwe buitenbad opengaan. Zouden de nieuwe duikplanken net zo leuk zijn als de oude? En de nieuwe glijbaan bij het vijftigmeterbad, is dat niet een probleem voor de mensen die rustig banen willen trekken? Paula weet het nog zo net niet.

De oude Crommenije lijkt in haar ogen moeilijk te overtreffen. En dan zit ze nog met de kosten voor een zwembadkaartje. ,,De entreeprijs voor de Crommenije lag vroeger heel laag’’, zegt ze.

Als het voor de minima toch ook nog maar financieel haalbaar is om te gaan zwemmen, hoopt ze. De Krommeniese, oud-penningmeester bij de PvdA, vindt het belangrijk dat het een zwembad voor iedereen betaalbaar blijft.

Of ze het nieuwe buitenbad gaat bezoeken, weet Paula nog niet. Tot haar spijt woont ze niet meer in Krommenie. Twee jaar geleden viel ze en kwam ze in verzorgingshuis de Acht Staten in Wormerveer terecht. Gelukkig heeft ze haar scootmobiel. Daarmee bereikte ze zelfs een keer hotel Van der Valk in Akersloot.

Krommenie lukt ook nog wel. Op mooie dagen rijdt ze nog wel eens naar haar oude dorp om ’lekker te kletsen’. Zwemmen doet ze niet meer, vertrouwt ze toe. Daarvoor is ze te oud en te slecht ter been. Maar de Crommenije blijft voor haar een bijzondere plek.

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.