Premium

Het hoofd leeg

Het hoofd leeg

Langs de Rustenburgerweg in Heerhugowaard staan de beelden en objecten van de Art Farm te schitteren in de winterzon. Rustig is het nog op het terrein van de voormalige boerderij, waar talloze kunstenaars van uiteenlopende stiel en achtergrond al jaren hun werkplek hebben.

Marjan Morriën van de groep van dertien kunstenaars die zich hebben verenigd in het collectief ’Kijk op brons’ heeft even het rijk alleen. Maar de grote tafel rond de houtkachel verraadt al dat het hier doorgaans een stuk drukker is.

,,We werken veel samen. In dit deel van de Art Farm zijn we allemaal op onze eigen manier met brons bezig. Het mooie van deze gezamenlijke ruimte is dat je als vanzelf elkaar helpt en van elkaar leert. Ik heb zo, na mijn opleiding bij het Alkmaars Centrum voor Kunstzinnige Vorming en Atelier 6 uit Langedijk, hier een enorm leerproces doorgemaakt.’’

Op Marjans werktafel staat een bescheiden beeldje van hardlopende jongen: haar kleinzoon die meedeed aan de Alkmaar City Run. Een andere kleinzoon is vereeuwigd als voetballer die een sierlijk hakballetje doet. Ze werkt veel in was. ,,Heerlijk materiaal waarmee je altijd kunt blijven doorgaan. In dat laatste schuilt tegelijk het gevaar. Je kunt ook te lang doorgaan en het verknoeien.’’

Marjan ziet zich niet als een ’echte’ kunstenaar. Haar roots liggen in de zorg. Dat ze binnenkort samen met anderen in het ziekenhuis in Alkmaar exposeert vindt ze zelfs ’een beetje eng’. In haar hart vindt ze het maakproces belangrijker dan het eindresultaat. ,,Het gaat me om het bezig zijn. Ik beleef daar zoveel plezier aan dat ik vaak de tijd vergeet. Dit werk is voor mij dé manier om het hoofd leeg te maken.’’

Boetseren deed Marjan altijd al. De kunst kwam pas echt in haar leven nadat ze door een burn-out uit het arbeidsproces was geraakt. Negen jaar geleden was dat.

Marjan werkte met mensen met een ernstige meervoudige beperking. ,,Geweldig werk dat veel voldoening gaf. Niets mooier dan dat je bij mensen die gevangen zitten in hun eigen lichaam en nauwelijks tot enige communicatie in staat zijn, toch een reactie los krijgt. Ontroerend als je aan iemands ogen ziet dat hij geniet en plezier heeft. Ik heb meegemaakt dat een cliënte dankzij een individuele aanpak helemaal opbloeide. Ik was altijd enorm betrokken. Maar te betrokken. Dat zit in mijn karakter. Thuis was ik nog steeds met mijn werk bezig. Dat werd op een gegeven moment te veel. Ik rustte niet meer uit. Zelfs niet in mijn vakantie.’’

De burn-out was heftig. Terugkeer naar het werk bleek niet mogelijk. Marjan werd afgekeurd. Uit het dal komen was een loodzware opgave.

,,Dat het gelukt is heb ik te danken aan de mensen om mij heen. Man, kinderen, kleinkinderen. Je moet mensen om je heen hebben die begrip tonen en je bij de hand nemen om leuke dingen met je te doen. We namen weer een hond waarmee ik lange wandelingen kon maken. Helpt ook. Het overwinnen van een burn-out is een hele lange weg. Opkrabbelen gaat langzaam. Soms hoor je mensen zeggen dat ze sterker uit een burn-out zijn gekomen. Ik zie dat anders: niet sterker, maar bewuster. Intensiever geniet ik van alles om mij heen.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen