In 60 seconden: Kippige ik

Eric Molenaar

Leesbrillen hebben vervelende eigenschappen. Ze zijn continu zoek - ergens bij ons thuis moet een flinke stapel liggen - en de glazen worden in recordtempo vettig. Maar helaas, kippige ik kan niet goed zonder. Dus heb ik op veel plekken een bril liggen, zelfs zit er een opvouwbaar in mijn sleutelhanger, zodat ik bijna nooit mis grijp.

Donderdagavond viel de bril waar ik het liefst de krant mee lees - omdat hij precies de goede sterkte heeft - op de grond. Deer wup ik niet van op, zoals West-Friezen zeggen, sinds ik weet dat brillenglazen eigenlijk brillenkunststoffen zijn. Dus pakte ik ’m op en legde ’m klaar waar ik de volgende ochtend zou ontbijten: op tafel in de keuken. Toen ik daar vrijdagmorgen de kersverse krant uitspreidde, viel me al snel op dat ik het minder helder zag. Komt vaker voor als ik nog maar net wakker ben, dus ik wreef wat in mijn ogen en las verder. Rechts ging wel redelijk, maar links zag ik niets scherp. Irritant. Ik haalde me al enge dingen in mijn hoofd, terwijl ik op zoek ging naar zo’n microvezeldoekje. Dat ik niet vond. Toen pas had ik door wat ieder ander al lang had geweten. En dan eigenlijk alleen doordat mijn duim toevallig door het gat ging waar normaal het ’glas’ zit. Dat bleek onder de bank te liggen. Oplossing gevonden, en teruggeplaatst. Hoe slim kun je zijn....

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen