Een paar honderd meter door de berm

Redacteuren van het Noordhollands Dagblad verkennen hun omgeving graag te voet. Dit is aflevering 32. Sinds 1 februari heeft Noord-Holland een nieuw wandelpad: het Noord-Hollandpad, dat in negen etappes voert van Den Oever bij de Afsluitdijk naar Huizen aan het Gooimeer. Redacteur Sjaak Smakman liep de 200 kilometer lange route en doet daar verslag van.

Je kunt het Noord-Hollandpad lopen met overnachtingen, zoals wij, maar het kan ook op een andere manier: via de OV-taxi. Zodra we Driehuizen verlaten, lopen we twee dames tegen het lijf die net als wij het routebord bestuderen. Een van de twee loopt het hele pad en nodigt elke dag iemand anders uit om mee te lopen. Ze rijdt naar het eindpunt en gaat met de OV-taxi naar het startpunt. Je moet natuurlijk even wachten op het busje, maar het werkt prima, verzekert ze.

Driehuizen verlaten we, hoe kan het anders, via een dijk. Al snel duiken we de diepte in bij het gemaal Willem-Alexander. In de sloot langs het drie tegels brede pad is het karpertijd. De grijszwarte ruggen beroeren het wateroppervlak en verraden dat hier volwassen exemplaren ronddartelen.

Na poldermolen K – in de zeventiende eeuw naar zijn huidige plek verrold – gaat het via de Zuidervaart naar het nostalgisch aandoende kabelpontje richting Akersloot. Een informatiebord verhaalt over de Opstand bij Akersloot tijdens het graven van het kanaal in de winter van 1822. Het is een relaas over arbeiders die in opstand komen tegen een vorm van uitbuiting waarvan je je niet kunt voorstellen dat die hier ooit was en werd gedoogd.

Nog even, dan gaat het pontje uit de vaart en wordt vervangen door een moderner exemplaar. Tot die tijd wordt de pont drijvend gehouden door een paar pompen. Niet alleen om díe reden wordt het tijd voor een nieuwe. Als het pontje overvaart met voorop een SUV en daar achter een veel lichtere auto, helt het vaartuigje voorover alsof het een duik wil nemen.

Kaart onmisbaar

Even later komt er weer zo’n punt waar de kaart onmisbaar is. Op de kruising staat een paal die bijna bezwijkt onder de bordjes van allerlei routes, maar de sticker van ons pad ontbreekt. Akersloot is een mooi, goed bewaard plaatsje. Denk je. Het tegendeel blijkt waar. Wie het plan heeft bedacht voor het Wilhelminaplein, verdient strafpunten. Veel zien we overigens verder niet van Akersloot, de route voert buiten het dorp via het Alkmaardermeer. Veel fietsers hier, een paar wandelaars, maar op het meer zelf vrijwel geen bootjes. Weet varend Nederland, dat elke vaart en elk slootje tussen Den Oever en hier heeft weten te vinden, dan niet dat er bij Alkmaar een hele grote plas water ligt?

Als we later Uitgeest – een dorp waar verder weinig over te melden valt – weer uit lopen, weten we niet of we nu moeten lachen of huilen. Okee, tot nu toe hebben we vandaag nog geen onverhard pad gehad. Wíj hebben dat niet gemist, maar de routemakers vinden blijkbaar dat je hoe dan ook elke dag een stukje gras of zand moet lopen. Onder de A9 door, die we nu vier dagen lang met regelmaat zullen kruisen, willen ze ons een paar honderd meter door de berm langs de Lagendijk sturen over een onooglijk zandpaadje. Moeten we dit serieus nemen of is het gezonde zelfspot van de routemakers? We houden het op het laatste.

Wat we wél serieus nemen is de gitzwarte lucht waarvan de regensluiers al van verre te zien zijn op deze volgens het KNMI mooiste-dag-van-de-week. We zijn dan ook erg blij met de kingsize parasols van het kioskje-met-kanoverhuur even verderop. Ze blijken prima bestand tegen de luttele minuten later ook hier neergutsende regen. De Lagendijk is een vriendelijk kronkelende polderweg met mooie doorkijkjes, zeker langs het natuurgebiedje Crommenije. Het geluid van de A9 is dan al verrassend verstomd. We passeren voor het eerst een van de forten van de Stelling van Amsterdam, het Fort bij Krommeniedijk.

Om Amsterdam te beschermen tegen aanvallen, werden in een 135 kilometer lange lus om de hoofdstad heen tussen 1880 en 1920 in totaal 42 forten gebouwd. De verdediging was gebaseerd op het onder water zetten van grote stukken land om de vijand op afstand te houden. Via een systeem van sluizen en dammen kon een gebied buiten de cirkel binnen twee dagen onder water worden gezet. Vanuit de hoger gelegen forten zou het bij een aanval zo ongeveer prijsschieten zijn op de over en door het water voortploeterende vermetelen.

De linie is nooit beproefd. Hoewel Defensie ze tot 1963 officieel in gebruik hield, heeft de tand des tijds al behoorlijk geknaagd. Het overgrote deel van de forten verkeert in een deplorabele staat en is vooral in gebruik om schapen te laten grazen.

Maar er gloort enig licht. De komende jaren moet er zo’n 200 miljoen euro beschikbaar komen van overheid en ondernemers om in een aantal forten bezoekerscentra en bedrijfjes te vestigen. Met die nieuwe functies moet dit officiële werelderfgoed dan blijvend behouden kunnen worden.

De derde confrontatie deze dag met de A9 is richting Heemskerk. Daar wacht nog een verrassing, want de Stayokay is gevestigd in het slot Assumburg uit de dertiende eeuw. Het ligt bovendien niet aan de route. En inderdaad, hier hebben ze al meer wandelaars van het Noord-Hollandpad gehad.

De kamer delen we met een Duits stelletje en een Amerikaan. Alle drie in Amsterdam geweest, alle drie even een coffeeshopje meegepikt. In de Verenigde Staten hebben ze zoals bekend nog nooit gehoord van polderen. En zodoende blijft de 44-jarige Sonny ons na anderhalf uur uitleg over het Nederlandse softdrugsbeleid nog altijd ongelovig aankijken.

Goed, dat verhaal over het gescheiden houden van softdrugs en harddrugs, controle op kwaliteit van de koopwaar en de mogelijkheid om informatie te geven over de gevaren, dat wil hij allemaal wel geloven. ,,I can see that.’’ Maar het is toch bizar om de verkoop toe te staan van een product dat je niet mag telen en dat je ook niet over straat mag vervoeren? Wie beslist er trouwens over wie er een coffeeshop mag runnen en wie niet? De overheid? Maar denkt die overheid nou echt dat ze op die manier de onderwereld uit deze branche kunnen houden? Want hoe komt die exploitant dan aan zijn spullen?

Hij schudt zijn hoofd over zo veel naïviteit.

Als je dat per se softdrugs legaal wil verkopen, doe dat dan als overheid zélf, vindt hij. Voor het imago maakt dat niet uit, want in de VS wordt Nederland toch al lang geassocieerd met drugs in plaats van tulpen en molens. En de vele, vele miljoenen die daarmee worden verdiend, komen dan tenminste ten goede aan de gemeenschap in plaats van aan een paar lucky birds en de onderwereld.

Tja, wat moet je daar nou op zeggen?

Sjaak Smakman

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.