Marijke, Maria, Mariieka, Malaika en Masha

Foto Marijke van Langen

Foto Marijke van Langen

Ron Amesz

Marijke van Langen (33) wandelde van Amsterdam naar Sint Petersburg. Alleen. Over deze voettocht schreef zij een boek. Na bijna 2500 kilometer voelde Marijke zich niet meer dezelfde. ,,Ik ben meer mezelf geworden'', schrijft zij in Gewoon Gaan.

Zo gewoon was het niet dat Marijke - geboren in Heerhugowaard, wonend in Bergen, tegenwoordig boswachter en natuurcoach bij De Kleine Wilg - ging. ,,De keuze om te gaan was onlogisch. Extreem. Ik ging puur vanuit één gevoel, een heel krachtig gevoel. Ik moest op reis. Geen zoektocht, maar een vindtocht naar wie ik werkelijk ben. En wil zijn.''

Vijf maanden liep Marijke. Door West-Europese en Oost-Europese landen. Marijke werd Maria, Mariieka, Malaika en Masha. Met alle dagen ontmoetingen, met mensen en dieren. En met zichzelf. ,,In de bossen voerde ik hele gesprekken met mijzelf.'' Ook alle dagen vragen. Alles wat houvast bood, zoals baan en huis, had Marijke van Langen opgegeven. Met nauwelijks zekerheden had zij zich losgemaakt van de voortrazende massa en was vertrokken. Naar het onbekende oosten met haar fluit als enige maatje.

Bij Apeldoorn : 'Ik klamp mij vast aan mijn gevoel, dat ik daarop moet vertrouwen. Mijn gevoeligheid maakt mij onzeker over wie ik ben. Het voelt vaak of ik in twee werelden leef: de waarneembare en de niet-waarneembare wereld'. Even voorbij Kohlerhütte : 'Waarom veroordeel ik mij zelf? Omdat je dan niet hoeft te zijn wie je bent. Dan hoef je niet de verantwoordelijkheid te nemen voor jouw kracht'. Op weg naar Coswig leunt Marijke lekker lui tegen een dikke, tweehonderd jaar oude eikenboom. 'Het is net alsof hij mij uitnodigt om te voelen, om mezelf te voelen'.

Weherozowa gepasseerd: 'Er kruipt een lieveheersbeestje over mijn mouw. Leuk om met z'n tweetjes te lopen'. In Olsztyn : 'Het valt niet mee om te luisteren naar je innerlijke stem. Om te stilte op te zoeken en te vertrouwen op dat onlogische gevoel. Mijn hoofd vindt die stem maar niks, mijn hoofd wil logische redeneringen'.

Ladzijaj voor de boeg: 'Ik ben bang mijzelf te verliezen, opgeslokt te worden door alles wat ik waarneem en oppik. Wanneer ga ik mijzelf volledig accepteren, met mijn gevoeligheid en angsten. Het antwoord zal zijn: aanvaarding'. Bij de grens met Estland : 'Elke keer dat ik behoorlijk aan mijn grenzen zit, voel ik een ongelooflijke kracht'. Bij Pagodi : 'De oogleden van eenden gaan dicht van onder naar boven. Nooit geweten'. Sint Petersburg schittert: 'Ik dank alles en iedereen. Dank je wel dat ik leef'.

'Gewoon gaan, te voet naar Rusland' is verkrijgbaar via www.freemusketeers.nl.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.