Groenendaal en de bal van Bono (ca. 7 km)

Een woensdagmiddag in Wandelbos Groenendaal te Heemstede. Er rennen meer honden rond dan dat er mensen wandelen of kinderen spelen. Splinter, Bono, Bismarck, Wodan, Grobbel en tientallen andere honden rennen alle kanten op, genietend van hun tijdelijke vrijheid. De mens wordt volledig genegeerd als ze elkaar achterna zitten.

Ik loop de rode route, die start bij ’t Molentje, de oudste kinderboerderij van Nederland (1951). Hier is voor anderhalve euro een boekje met twee wandelroutes te koop. De rode route is bedoeld voor wandelaars zonder hond, omdat een deel ervan door een voor honden verboden gebied voert.

De wandeling begint bij een hek, bedoeld om vrij rondlopende grazers van het autoverkeer weg te houden. (De grazers kom ik later tegen in de kraal waar ze veilig achter een hek in het gras liggen uit te rusten.)

In dit bos liggen veel herinneringen. Ons huis stond op nog geen kilometer van de ingang aan de Herenweg. Hoe vaak zwierf ik hier niet rond als ik ludevedu had? Ergens staat een boom met ’Anita’ erin gekerfd, het meisje dat ik zou trouwen maar die me aan de kant schoof voor een andere jongen in de vierde klas van de Boschenhovenschool.

De rode wandelroute voert langs de heuvel waar tot 1965 de Belvedère stond en waar je voor een dubbeltje over Heemstede kon uitkijken. Maar nog steeds kun je de weilanden aan de Vrijheidsdreef zien liggen. Hoe vaak ben ik niet van deze heuvel met mijn slee naar beneden gevlogen?

Groenendaal (groen-dal), tachtig hectare groot, is een romantisch park en uniek vanwege zijn leeftijd. In de zeventiende eeuw vestigen rijke kooplieden zich in dit gebied. Zij kopen het land als investering; met zandafgravingen verdienen ze veel geld. Pas in de achttiende eeuw ontstaat de wens buitenplaatsen te hebben, waar ze in de zomer de stinkende kanalen van Haarlem en Amsterdam kunnen ontvluchten. In 1913 koopt de gemeente het bos om te voorkomen dat bollenboeren er bollenvelden van maken. In de hongerwinter (1944) verdwijnen veel bomen in houtkacheltjes. Dat is goed te zien op het Platanenlaantje waar verschillende uitlopers nieuwe stammen op de afgezaagde bomen hebben gevormd.

Sommige bomen staan wellicht nog op dezelfde plek als bij de aanleg rond 1750. Zo priemt langs de Torenlaan een lange rij oude reuzen de hemel in. Het geeft de laan de allure van een kathedraal.

Het bos wordt nu ecologisch beheerd. Dat wordt vooral gedaan om een grotere variatie van flora en fauna in het bos te brengen. Op de wandelroute passeer ik ook takkenwallen, in lange rijen gelegen takken met een hoogte van zo’n anderhalve meter. Ze vormen een schuilplek voor bunzingen, konijnen, roodborstjes en winterkoninkjes.

Vanaf een romantisch bruggetje kun je een omgevallen eik zien, waarvan de wortels nog deels in de grond zitten. Dus wordt de eik nog ieder jaar groen en biedt zo prima huisvesting aan waterhoen, meerkoet en wilde eend.

Een teckel banjert langs, verderop huppelt een haas vrolijk tussen de bomen door, terwijl op de Sparrenlaan twee uitgelaten dames van een zekere leeftijd tegen een voetbal trappen.

Aan het einde van deze mooie wandeling kom ik uit op de Doodweg, die voor het graven van de Van Merlenvaart naar het kerkhof aan de Herfstlaan en de kerk op het Wilhelminaplein voerde. Op de grond ligt een afgekloven tennisbal. Zou Bono zijn bal kwijt zijn?

René Torley Duwel

Begin- en eindpunt: kinderboerderij ’t Molentje

Duur wandeling: 75 minuten

Markering: rode paaltjes

Per auto: vanuit Haarlem Herenweg richting Hillegom. In Heemstede na de Kerklaan de eerste straat links (Van Merlenlaan), vervolgens rechtsaf de derde laan (Vrijheidslaan, omzoomd met kastanjes). Deze loopt door tot aan het wandelbos.

Per bus: vanaf NS-station Haarlem bus 50 of 51

Honden: mogen niet mee (gele route wel)

Rolstoel: geschikt

Horeca: restaurant Groenendaal

Toegang: gratis

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.