Geen vreemde zou Eddie iets kunnen doen

Eddie Overmulder: ’lief, zorgzaam en spontaan’.
© Privéfoto
Jenny Overmulder met Francesco Zoutendijk in haar woonkamer in De Schooten.
© Foto HMC/Hedzer Faber
1/3
Den Helder

„Ik kwam bij de sloot en ik zag het meteen. Oh, Eddie. Ik zie het nog precies voor me. Hoe zijn armen lagen, zijn benen. Half in het gras, half in de sloot, de hondenriem vreemd keurig naast hem uitgelegd. In militair gelid. Ik zie dat beeld nog elke dag, vele keren. Ik word er mee wakker en ga ermee naar bed en ik ben bang dat het nooit meer voorbij gaat.”

Jennie Overmulder (72) werd geroepen die vrijdagavond 16 september. Dat ze moest komen, dat er iets met Eddie was. Toen zijn toenmalige relatie in 2003 kapot ging, keerde hij vanuit Tilburg terug naar zijn ouderlijk huis en zou nooit meer weggaan, tot tevredenheid van beide partijen. Eddie had z’n eigen zitkamer boven en kon tot op zekere hoogte z’n eigen leven leiden. Maar hij kon ook mantelzorgtaken op zich nemen voor zijn moeder - weduwe sinds 1988. En de constructie bracht hen beiden de gezelligheid en aanspraak die ze zochten. Vaak lieten ze zijn grote vriendin - de vijfjarige Mechelse herder Dushi - samen uit. Maar uitgerekend die avond speelde Jennie’s heup weer op en Eddie maakte zijn ronde alleen.

Hij vertrok vanaf het ouderlijk huis aan de Sijmon Blaauwboerstraat langs de groene zoom om de Helderse wijk De Schooten, waar onder meer volkstuinen en de scouting zijn gevestigd. Daar, aan de C.G. Geusstraat, werd hij rond half elf gevonden, om het leven gebracht met een scherp voorwerp. ’Vreselijk toegetakeld’, aldus beste vriend Francesco Zoutendijk.

Dushi wachtte naast zijn lichaam.

„Toen ik buiten kwam, hoorde ik Dushi al blaffen”, vervolgt Jennie Overmulder. Haar huis is hemelsbreed tientallen meters verwijderd van de vindplaats, maar om er te komen moet je om een huizenblok heen. Het voelde voor haar als een geweldige afstand. Omdat ze moeilijk loopt en vooral bang om wat ze zou aantreffen. „Mijn Eddie’’, zegt ze als ze terug denkt aan die avond. Met een verbeten mond drukt ze haar sigaret uit en staart naar buiten. ,,Achtergelaten als afval. Lieve Eddie.”

Lief

Eddie Overmulder wordt door zijn naasten omschreven als lief, zorgzaam, spontaan, ’iemand die houdt van zijn biertje en van gezelligheid’. Zijn moeder spreekt over hem alsof hij er nog is. Alsof hij straks gewoon weer thuiskomt uit Haarlem. De Nieuwedieper werkte namelijk voor Rataplan, de keten van kringloopwinkels met vestigingen verspreid over Noord- en Zuid-Holland. Eddie zat dan weer hier, dan weer daar om de fietsentak (stallingen en winkels) van de keten op te zetten. Hij werkte dan met onder meer wajongeren die onder zijn leiding werkervaring opdeden om de weg uit hun uitkeringssituatie te vinden. Niet zelden vervulde hij een vaderrol voor die jongens, aldus zijn moeder. „Zeker voor de Antilliaanse knullen. Eddie wilde ze graag helpen. Het hielp dan dat hij vloeiend Papiaments spreekt. Sprak.”

Eddie werd namelijk geboren op de Antillen als zoon van een daar gestationeerde marineman, en woonde er een groot deel van zijn jeugd.

Altaar

Zijn moeder staat op en haalt een fotolijstje van het dressoir naast de eettafel. Op deze plek - centraal tussen woonkamer, keuken en tuin en dus altijd in het zicht - richtte zij in een soort altaar in met fotolijstjes. Het middelpunt is de urn met de as van haar gedode zoon. Een urn in de vorm van twee geopende handen, die een duif laten opvliegen. Misschien had de ontwerper het bedoeld als metafoor voor de hemelvaart, Jennie Overmulder heeft er haar eigen invulling bij. Ze toont de foto bovenaan dit artikel.

„Dit, dit hier was Eddie ten voeten uit. Dit vogeltje vond hij in het park, Quelderduijn. Uit het nest gevallen en verstoten. Hij neemt zo’n beestje dan mee. Zijn broer Hans ook - dat hebben ze van mij - ze hebben van alles thuisgebracht en geholpen. Dit vogeltje stak hij in z’n jas, mee in de bus en thuis in een doosje. Eddie was dan superzorgzaam. Gingen we met Dushi lopen, dan ging die vogel met doos en al mee, voor de frisse buitenlucht. Na een week of zes was dat beessie sterk genoeg. Vrijgelaten en nooit meer gezien, zoals het hoort. Of ja, misschien is-ie wel teruggeweest. Maar herken ze maar. Die kauwtjes - of wat was het - ze zijn allemaal zwart.”

Op de foto die de recherche verspreidde bij getuigenoproepen staat dezelfde vogel. Die foto kan ze niet meer zien. „Omdat hij gemaakt is op precies de plek waar ze hem hebben vermoord. Of in elk geval, waar hij is achtergelaten.”

„Ja, dat weten we niet precies”, zegt Francesco Zoutendijk (32) snel. Hij is aangeschoven in de woonkamer van Overmulder. Na de dood van zijn goede vriend Eddie blijft hij hier geregeld op bezoek komen.

Criminaliteit

Ze worstelen met wat ze wel en niet kunnen zeggen, bang om het politieonderzoek schade te berokkenen. Wel weten ze zeker dat het met criminaliteit niks te maken heeft. Zij: „Eddie was een eerlijke jongen.”

Hij: „We weten bijna zeker wie het gedaan heeft, waarschijnlijk met iemand anders, en ook waarom. Een naam noemen we niet. Maar in elk geval is duidelijk: het was moord, het zat geraffineerd in elkaar en het moet een bekende zijn geweest. Want Dushi, die zou zou een vreemde nooit bij Eddie in de buurt gelaten hebben. En hem zeker niks kunnen doen, dan had ze hem gepakt en niet meer losgelaten.” Want anders dan hoe Eddie wordt omgeschreven, is zijn hond niet per se een lieverdje. Voor haar omgeving wel, maar ze komt uit een bloedlijn van politiehonden en staat voor haar baas als er maar de minste aanleiding toe is, zegt Francesco. „Ik kon lezen en schrijven met die hond, als een van de weinigen die ze vertrouwde. Maar zelfs als ik eens met Eddie aan het ouwehoeren, aan het stoeien was, dan stond Dushi er gelijk bij te grommen. Met zo’n koppie van ’en nou blijf je van mijn baas af!’.”

Daarbij is de leren voetbal die áltijd mee was, tientallen meters verderop gevonden in een steeg. Gek, want die bal was heilig voor herder Dushi. „Ze had hem in de bek, of Eddie had hem vast. Dushi zou die bal nooit verlaten. Daarom denk ik - denken wij - dat het een vooropgezet plan is geweest van twee mensen. Iemand heeft Dushi afgeleid, weggehaald bij Eddie. En de ander heeft hem neergestoken.”

Jennie Overmulder: „Dit was met voorbedachten rade. Iemand die ze vertrouwde heeft Dushi meegenomen, weg bij Eddie. Anders kan het niet. En dat zijn er niet zoveel. Een paar mensen in een kringetje rond Eddie. Minder dan tien.”

’Wat als’

Francesco pijnigt zich met de gedachte dat hij die fatale avond eigenlijk bij Eddie zou zijn geweest. De vrienden troffen elkaar overdag nog op station Sloterdijk. Francesco zou bij Eddie langskomen, maar zegde af, moe van een lange werkdag.

„Ik heb veel gedacht: ’wat nou als...’. Maar ik denk dat als het die dag niet was gebeurd, dan wel op een ander moment. Het plan lag klaar, ze wachtten alleen op een gelegenheid.”

Op die vrijdagavond zette de politie de omgeving van de vindplaats af en nam betrokkenen mee naar het bureau. Jennie Overmulder bracht de nacht door in een verhoorkamer. Als getuige, welteverstaan. ,,Ze waren zo lief als wat hoor, maar dat heeft er wel ingehakt. Hier mocht ik m’n huis niet in, en Dushi zat binnen. Helemaal gek, getraumatiseerd en alleen. En dan daarna. Dat vind ik... dat vind ik nog...’’

Ze moet even slikken, en zwijgt dan. Vult een sigarettenfilter met shag, staat op het punt die op te steken en legt deze dan weer weg.

,,Het ergste nog vind ik dat ik haar niet heb kunnen houden. Want dat had ik Eddie beloofd: als er ooit iets gebeurt, zorg ik voor Dushi. Maar het lukt me niet. Helemaal na die dag, lopen doet me pijn. Alsof ik helemaal op slot zit. De politie heeft haar voor me naar het asiel gebracht. Verschrikkelijk. Alles is verschrikkelijk. Ik ben zoveel kwijt, zo oneerlijk. Een moeder hoort haar kind niet te overleven en zeker niet op zo’n manier.’’

De nabestaanden hopen ’iets van afsluiting’ te vinden door een rechtszaak en een veroordeling. Maar de politie heeft eerst meer informatie nodig. Francesco: ,,Waar hij is gevonden, is een plek waar veel mensen hun hond uitlaten, recht tegenover een huizenblok. Het was nog licht buiten. En zoveel mensen die hem kenden: er moeten meer mensen meer weten. Als dat zo is; bel de politie. Alsjeblieft.’’

Tips

In de zaak van Eddie Overmulder is al snel een verdachte aangehouden en ook weer vrijgelaten, een 41-jarige vrouw uit Den Helder. Twee uitzendingen van Opsporing Verzocht leverden een dertiental tips op, maar de gouden tip zat daar niet tussen. De politie heeft meer informatie nodig voor een doorbraak in het onderzoek. Wie meer weet over deze zaak, kan bellen met de recherche in Den Helder via 0900-8844 of anoniem: 0800-7000.

Dushi

De dramatische dood van Eddie Overmulder betekende ook een drama voor teefje Dushi. Tot haar diepe spijt kon Jennie Overmulder de verzorging van de getraumatiseerde Mechelse herder niet aan. In het asiel werd bovendien een heupafwijking geconstateerd, wat Dushi geen aantrekkelijke ’koop’ maakt voor potentiële baasjes.

Wie het toch aandurft met de ’zwarte schoonheid’, kan zich wenden tot dierenasiel ’t Schuthok in Den Helder: 0223-631447 / schuthok.nl.

Jennie Overmulder: ,,Ik hoop dat Dushi een nieuw thuis kan vinden. Ze verdient het.’’

Meer nieuws uit Den Helder e.o.

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.