In 60 seconden: Foetsie

Hedzer Faber

Toen ik zover was om m’n betaalpassen te blokkeren en een nieuw rijbewijs aan te vragen, werd het ook tijd om het verlies van m’n beurs aan m’n lief te bekennen.

Eerst had ik me zelf al veertien slagen in de rondte gezocht, wetende dat zo’n bekentenis me op verwijten als ’pas dan ook eens een keer goed op je spullen’ zou komen te staan. En ik moet al zo vaak in haar m’n meerdere erkennen.

Maar vínd maar eens een zwarte portemonnee in een zwarte tas, zwarte laptoptas, op de zwarte vloerbedekking van de auto. Ik keek alles wel zes keer na, maar tevergeefs. De laatste keer dat ik hem zeker had, was bij de rechtbank in Alkmaar, waar buiten eerbiedwaardige magistraten natuurlijk ook gespuis rondwaart. Was ik gerold? Lag hij nog in de perskamer? Dus ik terug, maar ook daar niets te vinden. Dan de stad in, naar de gemeente, maar hoe kom je de parkeergarage weer uit zonder geld? Dat werd buiten het centrum parkeren en lopen. En bedelen bij de Rabo voor contanten van mijn rekening omdat ik met die lege tank niet terug in Den Helder kon komen. Toen ’s avonds m’n lief thuiskwam, trok ze als eerste m’n laptoptas open en toverde mijn knip tevoorschijn. De drievoudige moraal van het verhaal: zachte heelmeesters maken stinkende wonden, geld kán wel gelukkig maken en mijn volgende knip wordt een knal-en-knalgele.

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.