Altijd het geloof als drijfveer

Arie Bergwerff
Broek op Langedijk

Wim Nugteren legde in 2006 zijn functie als directeur van zorgcentrum Horizon in Broek op Langedijk neer. ,,Ik had er een gouden tijd, maar de politiek trok me. We kwamen als CU in het college en ik werd wethouder. Het was zwaar, je zat midden in de wind maar het was een mooie tijd. Ik heb er geen dag spijt van gehad. Ik zou het weer doen, ondanks dat je daarna heel moeilijk een baan krijgt.’’

Hij werd geboren in een gereformeerd vrijgemaakt gezin in de Enschedese wijk Roombeek: vier kinderen, twee oudere en een jongere zus. De wijk werd in 2000 goeddeels weggevaagd door de vuurwerkramp. ,,Ze hebben het gedeelte van de wijk waar ons huis stond weer opgeknapt. Die ramp had een enorme impact op mij, dat had ik niet verwacht.’’

Het was goed toeven thuis, vertelt hij. ,,Het waren de moeilijke jaren na de oorlog, mijn ouders woonden aanvankelijk in bij opa en oma. Mijn moeder was ziekelijk, ze overleed op 67-jarige leeftijd. Dat heeft wel beslag gelegd op ons. Mijn vader - 91 jaar oud inmiddels - was altijd voor de kerk bezig. We deden als kinderen veel zelf in het huishouden. Mijn moeder ging ’s middags naar bed, dat was iets waar je als kind rekening mee moest houden. Als we te druk waren, tikte ze met de hak van haar schoen op de vloer. Ik heb een hele goede basis meegekregen, dat stemt me blij en dankbaar.’’

Rustdag

Zondags ging het gezin twee keer ter kerke. ,,Het was een rustdag: geen tv, niet fietsen, je mocht eigenlijk niks. Naar FC Twente op zondag, daar was geen sprake van. Zoon Johan was 7 jaar toen hij op een zondag op het plein aan het voetballen was en zijn pols brak. ’Dat krijg je ervan als je voetbalt op zondag’, zei mijn moeder.’’

Wim en z’n zussen gingen naar het gereformeerde onderwijs. ,,Na de lagere school en de mavo moest ik naar een gereformeerde scholengemeenschap in Amersfoort. Daar heb ik mijn vrouw Jannie ontmoet. Ik was 16 jaar toen ik uit Enschede wegging.’’

Later ging hij als B-verpleegkundige aan het werk bij Veldwijk in Ermelo. ,,Daar liepen heus niet alleen gereformeerden rond. Tot die tijd zat ik vooral in mijn eigen kringetje. Die kennismaking met anderen leverde veel goede gesprekken op. Later heb ik in Duin en Bosch gewerkt. Dat was in mijn beleving een vrijgevochten bende! Ik voelde me dan wel rijk met mijn fundament.’’

Jannie en Wim trouwden en kochten een huis in Broek op Langedijk. Wim ging in het Westfries Gasthuis werken en haalde daar zijn papieren als A-verpleegkundige. ,,Hier in het zwembad maakte ik een praatje met een bestuurslid van Horizon. Of ik hoofd zorg wilde worden. Toen de directrice ziek werd, ben ik directeur geworden en heb ik de nieuwbouwplannen begeleid.’’

Hij woont hier ’geweldig’. ,,Maar de eerste jaren in Noord-Holland vielen me niet mee. Als Tukker kijk je de kat uit de boom, wacht je af. Hier zeggen ze recht voor je raap wat ze vinden. Ik ben wel opener geworden maar zal toch altijd eerst goed nadenken. Ik ben soms ook onzeker en twijfelachtig. (Lachend:) En ook wel eigenwijs, dat moet je Jannie maar even vragen.’’

Scheuring

In de jaren zestig kwam er scheuring in de gereformeerde kerk vrijgemaakt. ,,Families vielen uit elkaar, dat kan toch niet de bedoeling zijn? Nu is alles anders: wij zijn vaste bezoekers van de kerk hier maar we komen ook wel elders. En, eerlijk gezegd, ik zie geen verschillen. Onze kinderen zijn op de een of andere manier kerkelijk betrokken gebleven. We hebben acht kleinkinderen, verspreid over Delft en Amsterdam. Jannie en ik hebben een campertje. Daarmee rijden we naar Delft en nemen zo ons eigen bedje mee. En ’s morgens komen er dan twee jongetjes met vers brood en jus d’orange naar de camper, om te ontbijten met opa en oma. Of onze kleindochter en haar broertje komen ons besluipen. Heerlijk is dat!

Een groot verschil met vroeger, is dat het nu niet meer om het uiterlijk maar om het innerlijk gaat. Om te geloven heb je een gemeenschap nodig, voor ontmoeting en gesprekken. Vroeger was discussie niet aan de orde: ’Waarom?’ ’Daarom!’ Ik ben opgevoed met een strenge God: je mocht dit niet, je mocht dat niet. Voor mij is een belangrijke omslag geweest dat ik ontdekte dat God liefde is. Geloofsbeleving is ook belangrijk. Een mooie preek kan mij raken maar God zit in hoofd én hart: ik kan ook genieten van een mooie zangavond hier bij Refresh.’’

Drie jaar geleden kwam Wim op een kruispunt in zijn leven. ,,Ik kreeg tijdens een hartoperatie in Amsterdam vijf omleidingen. Ik ben er heel rustig naartoe gegaan, heb de specialist Gods zegen bij de operatie toegewenst. In mijn familie is een cholesterolprobleem. Ik ben een beetje een binnenvetter, dat zal ook zijn weerslag hebben gehad. Ik ben directeur van Horizon geweest, heb als raadslid en als wethouder in de politiek gezeten. Je vraagt veel van jezelf. Wat dat betreft ben ik net als mijn vader. Jannie heeft altijd achter mij gestaan, zij heeft veel van de zorg voor de kinderen op zich genomen.

Ik merkte op een gegeven moment dat Jannie steeds harder ging fietsen. ’Nee’, zei ze, ’jij gaat steeds langzamer’. Achteraf zeg ik: ik had eerder naar de dokter moeten gaan. Zo’n operatie is spannend. Het kan misgaan, ik heb ook een afscheidsbrief geschreven. Je bent een dag weg maar je merkt er niets van. Voor Jannie en de kinderen was het veel spannender. Een week later liep ik weer buiten. Ik heb nu nergens meer last van. Dat zie ik als Gods leiding in mijn leven.’’

Raadswerk

Bevlogen vertelt hij over zijn reizen naar Suriname en Benin. ,,Benin was voor mij een cultuurschok. Ik ben er veertien dagen geweest, heb er nachten van liggen dromen. Benin is het afvalputje van deze wereld. We hebben er hulpprojecten opgezet, een steentje kunnen bijdragen. Als je daar bent, denk je: we hebben het onredelijk verdeeld in deze wereld.’’

In 2006 werd hij wethouder. ,,Ik wist dat ik daarna niet bij Horizon kon terugkomen. Na die vier jaar als wethouder kom je in een lastig parket. Outplacement, ik heb veel gesolliciteerd maar ik kom niet aan de bak. Ik heb anderhalf jaar gewerkt voor Nehemia Zorg in Heerhugowaard, maar daar kon ik niet blijven. De eerste jaren zit je in een wachtgeldregeling, daarna ga je er in inkomen op achteruit.

Er is een periode geweest dat ik mij onnodig en uitgerangeerd voelde. Ik deed het huishouden, de boodschappen, zat in de kerkenraad maar voelde me overbodig. Ik moest mijzelf er toe zetten om de deur uit te gaan. Jannie heeft toen wel op mij ingepraat. Dat is kennelijk toch dat calvinistische: hard werken, van nut zijn. Toch had ik de voldoening van het wethouderschap niet willen missen. We redden het wel, hoor: Jannie werkt nog, het huis is afgelost. Ik ben huisman, ga af en toe oppassen op de kleintjes. En ik kan veel tijd in mijn raadswerk steken. Altijd is het geloof de drijfveer in mijn leven geweest. Ik zal anderen nooit veroordelen, sta open voor discussie en gesprek. Geloof kun je aan niemand opdringen, dat is iets wat je krijgt. Je moet het uitstralen.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.