Euro(pa)

nhd Administrator

ING Investment Office trapte gisteren een open deur in: 2012 wordt een ongewis jaar met als hamvraag of de euro blijft bestaan. De denktank vermoedt van wel. Nogal wiedes. De economische elite van Europa, gesteund door de politieke elite, wil dat graag. Vooral grote bedrijven varen wel bij economische integratie.

De Belgische oud-premier Martens was onlangs op de Vlaamse televisie heel open: toen we in 1992 het Verdrag van Maastricht sloten, gingen we er vanuit dat Europa economisch en politiek stap voor stap zou integreren. Op zichzelf geen nieuws, maar Europese leiders hebben dat altijd een beetje weggemoffeld. Zelfs nu blijkt dat met een noodgang meer macht naar Brussel moet worden geschoven om de euro overeind te houden, doen regeringsleiders en ministers van financiën alsof het om een peulenschil gaat, want ze zijn benauwd voor verzet.

Vanaf het begin van het Europese project was het niet de bedoeling daarop normale democratische controle te laten uitoefenen. Jean Monnet, bedenker van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (1951), had het niet zo op politici.

Inmiddels heeft de euro zo veel averij opgelopen dat regeringsleiders nu de knopen moeten doorhakken. Het kost topambtenaren van het Economisch en Financieel Comité en van de ’eurogroepwerkgroep’ moeite Merkozy c.s. voor misstappen te behoeden. Eigenlijk weet alleen de Luxemburgse premier Juncker van de hoed en de rand. Dus wankelt het eurogebied van de ene halfbakken top naar de volgende. Toch valt wel een lijn te ontdekken: hoe onhandig ook, de politieke elite wil dolgraag de euro redden. De rekening daarvoor deponeren bij de gewone man? Makkelijk zat. Griekse werknemers worden het hardste geraakt, maar ook in Nederland is waakzaamheid geboden. Ook hier wordt gepraat over ’hervormingen’. Bedoeld wordt: aantasting van de positie van werknemers en kleine zelfstandigen.

Ronald Frisart

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.