Verdwaald in een Harry Potterbos

De redacteuren van het Noordhollands Dagblad verkennen hun omgeving graag te voet. In de wandelrubriek Buitenom beschrijven zij hun favoriete routes. Dit is aflevering 82. De zomer dooft langzaam. Wie er nog van wil genieten moet dit weekeinde de natuur in. De Schoorlse bossen bijvoorbeeld. Op zoek naar De Kerf. Wie ’m vindt wordt beloond met fotogeniek stuk duinlandschap. Wie ’m niet vindt verdwaalt in sprookjesland. Ook geen straf. En je komt er altijd uit.

De Kerf is een elf jaar oude inham in de duinen tussen Schoorl en Bergen aan Zee, waar de wind lekker doorheen kan huilen. Zeewater kan bij hoogtij de duinen instromen.

Maar hoe kom je daar? Met de auto is-ie niet te bereiken, tenzij je met een Hummer het strand oprijdt bij de hoofdopgang in Bergen aan Zee, de Pirolavlakte over. Maar dat schijnt niet te mogen. De site wandelzoekpagina.nl biedt uitkomst met een routebeschrijving van veertien kilometer. ’Door bos, over heide en door open duingebied, voornamelijk over zandwegen’. Klinkt goed. De auto wordt geparkeerd aan de Duinweg in Schoorl, bij manege Poelenburgh. We gaan vanaf de parkeerplaats 100 stappen terug, richting Bergen, en steken bij het zebrapad over, achter de vangrail langs, naar een fietspad aan de rand van het bos. Via het haaks erop gelegen pad vol vers afgestorven dennenappels wandelen we langs meterslange, warrig vergroeide stelsels van bovengrondse boomwortels. Een Harry Potterlandschap. In de verte hoor je zee. Of verkeer?

Het pad, dat ’Waterleidingweg’ is gedoopt, slingert naar boven. De vloerbedekking van mul zand is goed voor de kuitspieren. Na ongeveer 200 meter een driesprong: bij bord Waterleidingweg links aanhouden. Bij de volgende driesprong rechtdoor, vlak daarna bij een driesprong rechtsaf (nog steeds de Waterleidingweg), geeft de routebeschrijving aan. En dan, bij de derde driesprong, rechtsaf, van de weg af.

Ongeveer 150 meter verder moet bij een nieuwe driesprong de Slangenweg in zicht komen. Slangenweg! Ineens veroorzaken de bovengrondse wortels een ongemakkelijk gevoel. Beweegt er daar eentje? De lucht trekt even dicht. En ja hoor...

Geen borden meer. Verdwaald! Het pad stijgt door, gaat slingerend weer naar beneden en moet eindigen op een halfverhard fietspad. Maar dat komt dus niet. Wel paardenpaden. En zandpaadjes waar gehelmde gladiatoren op rammelende mountainbikes opdoemen. Als Voldemorts. We lopen op de gok door langs verzaagde stammen en bomen die bijna op hun blootliggende wortels staan. Alsof ze willen wegwandelen.

Linksaf, rechtsaf, op zoek naar het geruis van de zee, staan we ineens op een pad dat wordt gemarkeerd met blauwe pijltjes. Het spoor volgend stijgen we verder en dan zijn de blauwe pijltjes ineens wit met een blauw randje. De Kerf blijft zich verstoppen. Langs het pad hangt wat aan een tak geknoopt: een babyvestje. Als na stijgen en d(w)alen het vestje opnieuw in beeld komt, geven we het op. Op naar het bevrijdende geruis van de Duinweg, door een onverwacht gordijn van spinnenwebben. Missie afgebroken.

Binnenkort een nieuwe poging, via het strand. Wat zou zo’n Hummertje nou helemaal kosten?

Gerard van Engelen

De tocht duurt circa zeven kilometer. Honden mogen aangelijnd mee. www.wandelzoekpagina.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.