Waar de blanke top der duinen (ca. 10 km)

In het begin van de wandeling kun je een liniaal langs het landschap leggen, maar al snel wordt het duingebied gemengd en kleurrijk. Toch blijft de menselijke hand voortdurend zichtbaar in het noordelijk deel van de Schoorlse duinen. Daar mag van 1 september tot 1 maart de hond lekker los mee tijdens de wandeling.

De Schoorlse duinen zijn de hoogste van Nederland en dat is aan het begin van de wandeling meteen al merkbaar. Bij het bezoekerscentrum in Schoorl verlaten we de parkeerplaats en laten de natuureducatietuin aan onze linkerhand. Bij het groene paaltje even rechts houden en dan begint de klim. Via drie trappen meteen maar even naar de 53 meter. Vanaf daar volgen de inmiddels al hijgende leonberger Qinsi en ik de rode route die met vierkante paaltjes wordt aangegeven. Die staat te boek als de Duintoppentocht. In totaal 20 kilometer, maar ik snij hem door midden door alleen het noordelijk deel ervan te lopen.

De eeuwig zingende dennenbossen aan het begin ogen wat saai. Maar juist door het monotoon gekleurde bodempakket van dennennaalden kleurt af en toe een felrode vliegenzwam mooi op. Al snel komt het perceel in zicht dat in de zomer van 2009 enorme brandschade opliep. Wat met de ene menselijke hand is geschapen, wordt door de andere weer vernietigd. Eerlijk gezegd vind ik het geblakerde landschap ook wel fraai. En ik ben niet de enige, want met zwarte paaltjes is er zelfs een zogenaamde roetroute uitgezet. We blijven immers ramptoeristen.

Als je aan de rand van de duintoppen loopt, opent het Noord-Hollandse landschap zich weids aan je rechterhand. Auto’s kruipen langs het kanaal en molens malen lucht weg. Alles lijkt zich op die afstand een beetje te vertragen.

Bij Groet opent het duin zich en volgt een steile klim door het meest heldere zand dat ik ooit zag. Vanaf nu opent het duinlandschap zich meer. Zo wordt een mooi blik gegund op de Pirola Vallei.

Dan volgt even een minder interessant stukje. De route volgt de Hargerstrandweg in noordelijke richting. De hond moet aan de lijn op het enige deel van de wandeling dat gedeeld moet worden met fietsers. Opnieuw volgt de confrontatie met een staaltje van menselijk ingrijpen: de Hondsbossche Zeewering. Een fietser stopt en de oudere man vraagt vriendelijk: ,,Zo, de hond even lekker bij zee uitlaten zeker?’’ Het is tekenend voor de hartelijkheid waarmee de dieren hier worden verwelkomd. Wat een verschil met bijvoorbeeld de Kennemerduinen. Daar mag je het woord hond niet eens hardop uitspreken.

Kinderen spelen natuurlijk tegen alle waarschuwingen in op de door stromingen omgeven strekdammen. Blijft bizar om het strand hier te zien overgaan in de asfaltweg die het waterbouwkundige werk moet beschermen. Dus snel maar de rug er naar toe en het strand op in zuidelijke richting. Waar op andere plekken het strand onderdeel is geworden van de 24 uurs-economie met jaarrond exploitatie, heerst hier rust. De paviljoens zijn verwijderd, alleen de fundamenten staan nog als staketsels overeind. Bij Hargen aan Zee buigen we weer af het duinlandschap in. Op de verder verlaten parkeerplaats zit een jongeman een jointje te blowen in zijn auto.

Oud landschap toont haar gezicht. Hier zie je nog de blanke top der tuinen die eeuwen aaneen door Staatsbosbeheer is bestreden. Ze moest en zou bedekt worden met helmgras en bossen om verstuiving tegen te gaan. Maar nu wordt er gelukkig weer ruimte aan natuurlijke ontwikkeling geboden.

Het is hier best wel even opletten hoe de route verdergaat, want het steeds avontuurlijker ingestelde Staatsbosbeheer is niet scheutig met aanwijzingen. Het geeft wel een beetje pioniersgevoel op de route die nog jong is en over maagdelijk mos voert.

Bij paaltje 33 verlaat ik de rode route, sla linksaf naar het bezoekerscentrum en daal de trappen weer af.

Mijn gsm geeft het signaal dat ik een voicemail heb ontvangen. Toch mooi even een paar uur buiten bereik geweest.

JACOB VAN DER MEULEN In de Schoorlse Duinen zijn diverse routes uitgezet. Info bij het bezoekerscentrum in Schoorl, Oorsprongweg 1, ‘s maandags gesloten.

Afstand wandeling: ongeveer tien kilometer. Geaccidenteerd, af en toe door rul zand met klimmetjes. Horeca: Paviljoen Minkema bij Camperduin. Vanaf 1 november ma/di/woe gesloten. Parkeren: bij bezoekerscentrum (€1,05 p/u) Honden: grotendeels los.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.