Oude mannen houden luchtgitaar in Manifesto in de kast

Hugo Miedema
Hoorn

Genieten was het zaterdagavond voor fans van Led Zeppelin in Mainfesto in Hoorn. De tributeband Physical Graffiti speelde nummers van deze legendarische Britse formatie. De oude mannen in de zaal lieten zich opzwepen, maar hun luchtgitaar bleef in de kast.

Een tribute band kan kiezen tussen twee dingen: doe je ze na of speel je een eigen interpretatie? Bij Led Zeppelin zijn er twee drempels. Muzikaal zitten de songs van Led Zeppelin ingewikkeld in elkaar. Maar het geluid van de band uit de jaren zeventig van de vorige eeuw, werd vooral bepaald door het karakteristieke stemgeluid van leadzanger Robert Plant. Dan kun je als coverband beter een goede eigen interpretatie van het origineel geven.

De tributeband in kwestie is Physical Graffiti die deze zaterdagavond de Hoornse cultuurtempel Manifesto mag platspelen. De Nederlandse band is al langer bekend in het clubcircuit in ons land en Duitsland.

In de eerste helft van het concert lijkt de band niet in staat de zaal te pakken. Zanger Andrew verwoordt het met de opmerking ,,Het is stil in Hoorn. Dat zijn we niet gewend.” Dit wordt met een lauw applaus beantwoord.

Toch is het publiek na afloop zeer lovend. Bezoeker Henk: ,,Ze benaderen het origineel heel aardig. Het zijn stuk voor stuk prima muzikanten. Ik hou van deze oude muziek, want ik ben een oude man.”

Hij loopt de vele tributebands die tegenwoordig bestaan allemaal af. Zo was hij onlangs bij The Doors en Colin Blunstone.

Toeschouwer Peter: ,,Het leek bij dit concert in het begin niet zo te lopen, maar dat werd wel beter. En ze willen natuurlijk wel laten zien wat ze kunnen. Al met al een mooie avond.” Of zoals iemand tijdens een korte stilte in het concert, spontaan roept: “Mooi gaan!”

Zie je bij andere concerten van Physical Graffiti vaak luchtgitaar spelende mannen, in Hoorn ontbreekt dat dit keer geheel. Een prima versie van het bluesnummer ‘Since I've Been Loving You’ kan daar geen verandering in brengen.

Betovering

Halverwege het optreden in Manifesto komt de omwenteling. De jaren zeventig herrijzen met het psychedelische ‘Dazed and Confused’, waarbij gitarist Daniel de vioolstok pakt en de gitaar bestrijkt. De betovering in de zaal is voelbaar. De zaal is gepakt en met ‘Nobody’s Fault’ wordt die stijgende lijn doorgezet. Bij ‘Stairways To Heaven’ is de zaal definitief in de ban, hoewel de luchtgitaar in de kast blijft.

Een drumsolo mag natuurlijk niet ontbreken. Dit gebeurt tijdens het bekende ‘Whole Lotta Love’. Drummer Jan gaat verrassend op pauken drummen en haalt daar mooie effecten uit.

De mooiste interpretatie van de avond wordt als toegift gespeeld: ‘Kashmir’ van het zesde album ‘Physical Graffiti’. Een magische afsluiting.

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen