Amanda Palmer van The Dresden Dolls gaat weer solo

Kunstredactie
alkmaar

Amanda Palmer houdt van extremen. Twee jaar terug maakte de vrouwelijke helft van het cabareteske postpunkduo The Dresden Dolls nog een ep waarop ze zichzelf voornamelijk op de ukelele begeleidde bij het vertolken van Radiohead-covers. Haar derde volwaardige solo-cd ‘Theatre is evil’ is andere koek: zeventig minuten breed gearrangeerde popmuziek met luide echo’s uit de jaren zeventig en tachtig. ,,Het werd weer eens tijd voor een groot gebaar.”

Met vijftien songs waarvan zeker een handvol de zes minuten overschrijdt en een productie die meer dan eens naar het barokke overhelt, is ‘Theatre is evil’ een album dat bij de luisteraar een gevoel van oververzadiging teweeg kan brengen. De uit Massachusetts afkomstige Palmer was zich terdege van dat gevaar bewust. ,,Daarom had ik tijdens het masteren van de plaat ook een paniekaanval en dacht er toen serieus over om vijf nummers geheel te schrappen, zodat ik een super-gecondenseerde versie van drie kwartier zou overhouden. Ook bij albums van The Dresden Dolls dacht ik soms: hoe lang duurt die fucking plaat nog! Maar iedere keer wanneer ik overwoog om er het mes in te zetten, moest ik denken aan ‘The wall’ van Pink Floyd, een van mijn favoriete albums aller tijden. Om mezelf gerust te stellen, begon ik als een soort mantra dus steeds maar hetzelfde zinnetje te herhalen: ‘Hij is niet zo lang als ‘The Wall’, hij is niet zo lang als…..’ Dat hielp!”

Het complete interview met Amanda Palmer kunt u dinsdag lezen op de pagina Amuze van deze krant.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.