Het IJsselmeer voor vlindervrienden

De wandeling begint bij schouwburg Het Park. Dit is de schouwburg waarvan de toneeltoren tijdens de bouw instortte omdat er verbindingsbouten van verkeerd staal waren gebruikt. Na de herbouw houdt het gebouw alweer drie theaterseizoenen stand. Let vooral op de roze raamkozijnen, het gifgroene koperen dak.

Via het pad tussen de schouwburg en het IJsselmeer komt de wandelaar bij een schelpenstrandje. Hier naar boven, tussen een groen hekje door het dijkje op en het uitgesleten wandelpaadje volgen. Wie af en toe achterom kijkt ziet het fraaie silhouet van Hoorn kleiner worden. Rechts is het uitzicht minder: flats uit de jaren ’70 met foeilelijke gewassen grindtegels.

Buiten Hoorn wordt het meteen een stuk rustiger. Een stel grutto’s fladdert opgewonden krijsend door de lucht. Laverend tussen de schapen komt Scharwoude in zicht. Een dorp dat ontsierd wordt door het fabriekscomplex van Ooms. Maar: leve de werkgelegenheid! Wie dorst heeft kan even verderop een poging wagen bij restaurant De Karperput.

Schattig

Gestapelde zwerfkeien markeren de plek waar de dijk in 1675 tot drie keer toe doorbrak. De dijk slingert richting Schardam, een schattig dorpje met meer stacaravans dan woningen. Voor Schardam ligt een groot stuk buitendijks natuurgebied, dat tijdens het broedseizoen verboden terrein is voor wandelaars. Tot 15 juni moet iedereen over de dijk blijven lopen. Daarna moet het mogelijk zijn om de kustlijn te volgen.

Vlinderschuilplaats

Even voorbij Schardam maakt een bordje de wandelaar attent op ’vlindervriendelijke maatregelen’ die hier zijn genomen. Nergens een vlinder te zien, maar in de grond zijn stukken natuursteen verwerkt die zo te zien geen enkele functie hebben. Zouden dat vlinderschuilplaatsen zijn?

Wie ter hoogte van Oosthuizen nog verder wil, kan doorlopen tot Edam. Ik geloof het wel (nog meer dijk, nog meer water, nog pijnlijkere voeten) en ga de dijk af naar rechts. Op de voormalige Openbare Lagere School van het lintdorpje Etersheim was de schrijver van Dik Trom de dorpsmeester. Het plaatsje heeft nog een bezienswaardigheid: een molen die tot 2003 geen wieken had, maar nu vrolijk staat te malen. Op zaterdag serveert de molenaar verse appeltaart. Ik wandel helaas op een appeltaartloze donderdag. Gelukkig is Café Ans en Piet wel open.

In de bus terug naar Hoorn (die elk half uur gaat) bedenk ik dat we in een mooi land leven. Waar de vlinders in de watten worden gelegd, de molenaar zelf zijn appeltaart bakt en de bus nog niet geheel is wegbezuinigd, terwijl er 7 miljoen auto’s rondrijden.

Connie Vertegaal

De wandeling over de dijk tussen Hoorn en Oosthuizen neemt in normaal tempo zo’n drie uur in beslag.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.