De beslissing van het jaar

Harry Janmaat

Waarschijnlijk heeft u meegekregen dat de Kansas City Royals de World Series gewonnen hebben. Professioneel honkbal dus. De Royals walsten New York Mets uit op zondagavond, na wedstrijd 5 gewonnen te hebben op meer dan miraculeuze wijze.

In het kort: de New York Mets gaan de negende inning in met een 2-0 voorsprong. Ze zijn letterlijk drie ’outs’ verwijderd van wedstrijd 6. De Mets hebben in Matt Harvey een uitstekende werper die tot op dat moment 102 ballen heeft gegooid. Hij heerst en laat geen Royals tot scoren komen; hij moet alleen nog drie man uit zien te krijgen en dat is alles.

Insiders en dus ook Harvey weten dat er een belangrijke spelerswisseling aan gaat komen. Collins, de altijd aimabele manager die rustig de wedstrijd heeft bekeken, gaat naar zijn ’closer’ toe, dat lijkt een 110% logische zet in deze ’must win’-wedstrijd. Die ’closer’, Jeurys Familia, staat al klaar en Harvey heeft al te horen gekregen dat hij vervangen zal worden na zijn formidabel sterk gegooide achtste inning.

Dan ziet het televisie kijkend publiek de ietwat boze werper in de richting van zijn manager schreeuwen. Het wordt direct duidelijk dat hij het veld in wil. Je ziet korte twijfel bij de manager, die even draalt en dan een lichaamstaal uitstraalt die aangeeft dat hij Harvey in de wedstrijd laat.

Harvey wordt gesteund door 45.000 fanatiek schreeuwende fans die zijn naam scanderen. Harvey staat op het punt ’held’ te worden. Zo goed heeft hij staan gooien, zo verdiend lijken zijn Mets te gaan winnen.

Dan gaat het mis. Royals-speler Lorenzo Cain komt met 4 wijd op het eerste honk. Harvey mist zijn overwicht en moet ook toestaan dat Cain het tweede honk ’steelt’. Collins doet niets. Ook de volgende slagman, Eric Hosmer, is voor Harvey, maar werkelijk iedereen die toekijkt voelt ’het’ aankomen. Hoe goed Harvey ook gegooid had, hoe dicht de Mets nog steeds bij wedstrijd 6 waren, je voelt het gevaar a.h.w. het stadion binnentrekken. Harvey is kwetsbaar, voelt zijn werp-arm, is ook licht onzeker geworden, maar kijkt Hosmer aan: hij gaat hem uitgooien. Deze wedstrijd is immers van hem.

Neen dus, Hosmer raakt Harvey goed, de stand wordt 2-1 en de Royals zijn terug in de wedstrijd.

Collins loopt het veld in en haalt zijn sterwerper naar de kant. De wissel wordt uitgevoerd, de Royals bestoken de ineens onzekere werper Familia, maken gelijk na een idiote spelsituatie en na 2-2 wordt de wedstrijd verlengd. In de twaalfde inning lopen de Royals vervolgens weg en winnen de wedstrijd en de World Series.

Harvey was boos en ontroostbaar en zijn manager? Die zei, recht uit het hart: ,,Ik neem de verantwoording voor deze nederlaag op me. Ik had hem moeten wisselen, maar ik gaf hem toch de bal. Ik houd van mijn spelers en ik vertrouw hen allemaal. Toen Harvey zei dat hij de wedstrijd voor ons wilde winnen, gaf ik hem die kans. Ik heb daarin gefaald.”

Collins liet zien hoe zijn ’menselijke’ gevoel was en vergat ’verstandig’ en als koele coach te handelen. Een ieder zal daar een mening over hebben. Waar gaat topsport om? Winnen. Waar gaat het leven om? Vertrouwen en liefde.

Meer nieuws uit Sport

Meest gelezen