Los van dat ijzeren gordijntje (5 km)

Texel is een grote drijvende wandelkaart. Ieder pad komt wel ergens in een mooie voorbedrukte route voor. En iedere route is weer een mijlpaaltje. Vandaag: omgeving van Ecomare met de Bleekersvallei als bekroning. De Ruyslaan in De Koog is, zoals bijna alle straten op het eiland, ontluisterend makkelijk te vinden. Gewoon de borden ’Ecomare’ volgen (vaak wordt strandpaviljoen paal 17 er ook nog eervol op vernoemd). Na het verlaten van de veerboot duurt het een klein kwartiertje voordat het markante dorpje van de waddenonderzoekers annex zeehondenbeschermers in zicht komt. Auto parkeren, terugwandelen naar de Ruijslaan en het wandelavontuur kan beginnen.

Waar de Ruijslaan in een bocht overgaat in de Californiëweg, nemen wij de route richting onbewoonde wereld, via de Randweg. Die lijkt, ondanks de afbakening met stoere naaldreuzen, in eerste instantie een tikkie saai. Hij leidt over een fietspad en iedere aanvechting om het lonkende natuurgebied ernaast in te gaan, wordt wreed gestuit door een kilometerslang lint van glimmend - en soms donkerbruin verroest- prikkeldraad. Het natuurgebied is er eentje waar je alleen na betaling in mag: het is de adembenemende achtertuin van de Ecomare-zeehondjes, vol paden met informatiebordjes, aanplant en hier en daar kunst.

Aan de andere kant van het prikkeldraad blijft het blik voorbij scheuren langs het fietspad. frustrerend, maar de aanhouder wint: na een kleine 150 meter komt de eerste kans om het asfalt te verlaten en de natuur in te stappen. Grijp die kans! Het ijzeren gordijntje blijft roet in het eten gooien, maar er is troost: de Bleekersvallei komt ongemerkt en snel dichterbij. En die maakt alles goed.

De komst van het open natuurgebied wordt triomfantelijk aangekondigd door een stoer bord bij een groot klaphek. En daar kun je eindelijk ongestoord van natuur genieten zonder te verdwalen. Een kleine drie kilometer lang belooft de ’blauwe route’, die begint met een karrenspoor en dan weer even overgaat in een verhard pad. En een rendez-vous met een prachtig duinlandschap. Veel heide, die zijn paarse gloed even kwijt is, in een prachtige, spannend eenzaam ogende omgeving die passend is voor een film met weerwolven, compleet met bijpassend slingerpad van stukgelopen schelpen.

Omdat dat over een heuvelachtig terrein leidt, zie je altijd pas op het laatste moment waar het heen leidt. Na verloop van tijd ontdek je pas dat je bent losgeweekt van het ijzeren prikgordijntje dat eerst zo nadrukkelijk aanwezig was. Alleen met wuivend helm, bij iedere nieuwe bocht ontvouwt zich een nieuw gezicht met eindeloze duinen. Stilte. Het zilte Zwitserlevengevoel neemt bezit van je. Als de wind goed staat hoor je de zee zingen. Het weerwolvenpad kronkelt door. En door. En door. Af en toe een tegenligger die ontspannen groet. Een man in jagerstenue laat zijn hond uit. Die wipt ineens weg tussen de zandheuvels. Het roepen heeft geen nut. ,,Hij heeft waarschijnlijk een fazant op het oog’’, zegt de man met een jagersblik.

Of zou het toch een slapende weerwolf zijn?

Snel doorlopen maar.

Wel de blauwe paaltjes blijven volgen.

GERARD VAN ENGELEN

Lengte wandeling: circa vijf kilometer

Begin/eindpunt: parkeerterrein Ecomare, Ruijslaan 92, De Koog

Bereikbaarheid: via de veerboot met de fiets, de auto (afslag) of buslijn 26, 28, 827. Zie ook www.9292ov.nl

Honden: aangelijnd.

Restaurant: strandpaviljoens bij paal 17 (De Zeester en De Buren) of Ecomare

Meer info: www.texel.net

Uitgebreide route: www.wandeleninnoordholland.nl

Weerwolvenpad in de Bleekersvallei.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.