Met plu door paradijs (van toen) (5-6 km)

,,Dit is echt superverse wortelgroen, vanochtend de bospeen gekocht voor het avondeten’’, zegt de bejaarde man bij het hek van het Bloemendaalse hertenkamp. Met zijn vrouw is hij op de fiets uit Haarlem-Noord gekomen om de dieren te voeren. ,,Schillen leggen we altijd meteen in de ijskast, zodat het lekker fris kan blijven. Gelukkig houden de geiten zich hier vandaag afzijdig, want anders vreten zij alles meteen op en is er niks voor de hertjes over.’’

Ze fietsen hier graag in de buurt. ,,Anders blijf je toch snel maar thuis zitten hé. We voelen ons echt bevoorrecht om in zo’n prachtige omgeving te mogen wonen. Het is hier altijd genieten hoor.’’ Ze stappen weer kwiek op de fiets en verdwijnen langzaam in het groen van Bloemendaal.

De ontmoeting vindt plaats tijdens een in de Zomerzorgerlaan begonnen wandeling, die is opgenomen in het boekje ’52 wandelingen met schrijvers naar hun jeugd’. Auteur Ellie Brik trok naar deze literaire dorpen en steden om er de leukste wandelingen, lunchadressen, musea en winkels uit te kiezen. Daarbij halen schrijvers herinneringen op aan de plek waar ze als kind opgroeiden en die vaak een rol spelen in hun boeken. Zo schrijft nrc-nextcolumniste Aaf Brandt Corstius (1975) over Overveen en Auke Kok (1956) over Bloemendaal. Kok is onder meer auteur van gelauwerde voetbalboeken als ’1974 - Wij waren de besten’ en ’1988 - Wij hielden van Oranje’.

Mijmert Aaf Brandt Corstius over Parnassia, het strand (’Als ik de zee nader, word ik gelukkig’) en Kraantje Lek (’de grootste berg ter wereld’) , Auke Kok ziet zich nog heerlijk ravotten en voetballen in het bos, gelegen tegenover de houten barak van de Bos en Duinschool waar hij als jongen les kreeg. Vier jassen op de grond als doelpalen en ballen maar, elke schoolpauze maar weer. ,,In de jaren zestig was Bloemendaal het paradijs op aarde - zo lang je buiten was.’’

Want die christelijke lagere school was voor Auke regelrecht de hel. Maar als dan eindelijk de schoolbel klonk holde Auke ’naar de vrijheid onder hoge beuken’. Vergeten waren de saaie preken in de klas, ’het domein van schimmels en bijbels’. Buiten was ’het echte leven van wortels, zand en frisse lucht’.

Zouden er op deze regenachtige dag in de lente van 2009 leerlingen naar hetzelfde verlangen als Auke?

Vlakbij de school staat de prachtige villa Eben-Haëzer (Hebreeuws voor steen der hulp), waar ooit weesmeisjes werden opgeleid tot dienstbode. Nu is de villa opgesplitst in appartementen en kantoorruimte.

Bij een villa verderop sjokt een oudere man achter een elektrische grasmaaier; het natte weer deert hem niet. In het hertenkamp strijkt een zwerm kauwen neer, terwijl in het bos plukjes gele narcissen bloeien.

Bij het gesloten pannenkoekenhuis Kidshen lees ik op een bordje dat hier al in 1900 Haarlemmers pannenkoeken met sla aten. In de ernaast gelegen planten- en vogeltuin Thijsse’s Hof staan de rode kornoelje en het gevlekte longkruid in bloei. Via smalle paadjes beland ik bij de in brons gegoten Jac. P. Thijsse, uitkijkend over de vijver. Ik ben een kop groter maar voel me kleiner bij deze natuurbeschermer pur sang, die ook vandaag door ale vogels wordt toegezongen.

Terug in het dorpscentrum breekt af en toe een zonnestraal door. Bij de etalage van een makelaar droom ik weg bij de foto van een 2,5 miljoen euro kostende villa in dit paradijselijke dorp. Als elke abonnee vijftig euro overmaakt, kom ik een aardig end. Wat let u?

René Torley Duwel

Begin- en eindpunt: Zomerzorgerlaan, Bloemendaal

Duur wandeling: circa één uur

Markering: geen

Honden: mogen mee (maar niet in Thijsse’s Hof)

Horeca: op diverse punten onderweg

Toegang: gratis (ook Thijsse’s Hof)

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.