Alkmaarse band speelt op Sziget Festival

Kyrie Stuij
Alkmaar

Het is een droom van iedere muzikant. Optreden tijdens Sziget in Hongarije, een van de grootste festivals van Europa. Voor de Alkmaarse band Erik Ankoné & The Gone Wrong Kings wordt dat zaterdag werkelijkheid. Een kans om ruim 400.000 bezoekers kennis te laten maken met hun eerste plaat ’One Day’.

Erik Ankoné – krullen, vriendelijke blik, gitaar op de rug – loopt ontspannen door het Bolwerk bij de Molen van Piet. De 29-jarige Alkmaarder raakte op zijn veertiende verliefd op de blues. ,,Ik experimenteerde met diverse stijlen, maar de blues bleef echt hangen.’’ Hij begon destijds een band met zijn broertje en beste vriend. Later kwamen twee anderen erbij en samen vormen ze nu The Gone Wrong Kings, bestaande uit een gitarist, percussionist, contrabassist en saxofonist.

Plaat

De band speelt regelmatig in kroegen en op festivals in Alkmaar. Nadat Ankoné zelf had opgetreden in een dansschool in Alkmaar knoopte een enthousiaste bezoeker een gesprek met hem aan. ,,Hij was erg geïnteresseerd en vertelde dat zijn vader programmeur is van het bluespodium op Sziget. Hij zou ons aan hem tippen. Te gek natuurlijk. Toen we onze plaat hebben opgenomen – dat gebeurde in een dag, vandaar de albumtitel ’One Day’ – stuurde ik een kopie naar de programmeur. Hij vond het tof en toen ging het balletje rollen.’’

Gevangenis

In het dagelijks leven werkt Ankoné als tekstschrijver en projectmanager, in zijn vrije tijd is hij te vinden in de voormalige gevangenis Schutterswei. ,,Het is inderdaad een echte bluesplek om te repeteren’’, zegt Ankoné. ,,Een vriend beheert het pand en hij is ook geluidstechnicus. Ideaal om daar te spelen.’’

In 2008 besloot Ankoné de oorsprong van de blues op te zoeken. Hij reisde de rivier Mississippi af van New Orleans langs Chicago. ,,Het was fantastisch. Via couchsurfing (een site waarop mensen hun bank als slaapplek aanbieden) heb ik de meest bijzondere mensen ontmoet. Een man schreef op zijn profiel ’If you don’t like whisky and blues, fuck off’, en ik dacht: ’hier moet ik zijn’!’’

Tijdens zijn reis leerde hij blues meer en meer waarderen. ,,Het is niet dat ik verschrikkelijke dingen heb meegemaakt, maar blues is een geweldige stijl om emoties kwijt te kunnen. En waar je ook bent op de wereld, iedereen herkent de muziek. Blues is eigenlijk een universele taal.’’

Zelfverzekerd

Hij moet lachen als hij terugdenkt aan hoe hij in Amerika samenspeelde met de grote jongens. ,,Dan zit je daar als ’white Dutch boy’ hun muziek te huilen, maar ik ben er zelfverzekerder van teruggekomen. Als je tegen Nederlanders zegt dat je muzikant bent, krijg je vaak de vraag wat je ernaast doet om rond te komen. Amerikanen hebben dat minder: zij zien gewoon een muzikant, daar ben je wat je doet. Toen ik terugkwam dacht ik: wie ben ik om mezelf tegen te houden? Dit is wie ik ben.’’

Rivier

Herkenbaar in teksten uit de blues is niet alleen emotie, maar ook de Mississippi, de rivier die door het zuiden van Amerika loopt. In het nummer ’My Misses’ doet Ankoné ook de rivier aan. ,,Take me down to the river. Take me down to where I belong.’’

,,De rivier was een belangrijk onderdeel van mijn reis. Het is daar ook heel normaal om met vrienden een biertje op de brug te drinken. Eigenlijk is het een liefdeslied voor die bruine, modderige dame.’’

Ankoné wil in de toekomst weer terug naar zijn geliefde rivier, maar eerst naar de Donau, waar het eiland Sziget ligt. ,,Wie weet wat daar uit voortkomt.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.