Mechanische doping is heerlijk

Kees van Dalsem
Schoorl

Toegegeven, je voelt je als een soort van kruising tussen motorcrosser Pedro Tragter en je tante Trudy op haar e-bike, maar fijn is het wel, die extra 150 watt op de trappers. Mechanische doping is heerlijk. Ik snap die Femke van den Driessche wel. Want op stukken van het mountainbikeparkoers in Schoorl waar ik eerst alleen piepend en krakend boven kwam, heb ik nu vleugels gekregen.

Van Beukers Bike Centre Petten mochten we een mountainbike lenen met net zo’n motortje van de Oostenrijkse fabrikant Vivax als vorig weekend in de fiets van de Belgische veldrijdster is gevonden. Net als bij de velo van Femke is er aan de buitenkant van de Storm Makani niks te zien dat lijkt op mechanische doping. De motor zit verborgen in de staande buis en drijft zo de trapas aan.

Het enige wat opvalt is de uit de kluiten gewassen zadeltas. De accu moest namelijk ergens verborgen worden.

Marcel Beukers van de gelijknamige fietsenwinkel legt uit dat de batterijen ook in de staande buis verstopt kunnen worden. ,,Dan zie je er helemaal niks meer van. Maar in het frame past niet zo’n grote accu, dus dan wordt de actieradius ook een stuk minder. Voor een mountainbike is de beste plek voor de batterij waarschijnlijk een bidon die je in een houder kunt steken.’’

Bergop

De mannen van Beukers hebben de Storm, een eigen merk van de fietsenzaak, opgebouwd als woon-werkfiets. Er zit dan ook geen geveerde voorvork op de mountainbike, wat een rondje Schoorl niet heel comfortabel maakt. Maar de test gaat over het voordeel bergop, niet over het nadeel bergaf.

Om het motortje aan te zetten moet je op een zwart knopje drukken op je stuur. Beukers: ,,In dit geval een schakelaar met een draadje, maar we zouden ook een draadloos knopje kunnen installeren. Het motortje schakelt zichzelf weer uit als je je benen stilhoudt. Nog een tip, probeer het alleen aan te zetten als het echt nodig is, want de accu werkt maar ongeveer 40 minuten.’’

Veertig minuten moet voldoende zijn voor een nieuw persoonlijk record in Schoorl. Mijn besttijd zonder mechanische (en chemische) doping staat volgens de app Strava op 45.58 minuten. Ik ga dan ook proberen een rondje tegen mezelf te rijden om te zien hoeveel ik sneller ben met de e-Storm.

De officiële start van het 14 kilometer lange rondje door de duinen ligt in het stuk met de meeste hoogtemeters, dus de motor kan meteen zijn waarde bewijzen. ,,Bij een trapfrequentie van 80 omwentelingen per minuut geeft-ie de meeste kracht. Dan maakt de ondersteuning ook het minste lawaai’’, zegt Beukers. Want het moeilijkste om het vals spel te verbergen is wel het zoemende geluid dat de motor maakt. In een oorverdovend stil bos hoor je het makkelijk, maar het is niet zo hard dat het tijdens een wedstrijd boven de aanmoedigingen van het publiek uitkomt.

Meteen in de eerste beklimming vlieg ik omhoog. Ik doe nog een beetje rustig aan omdat ik nog een stuk te gaan heb, maar achteraf blijkt mijn tijd op Strava een dik persoonlijk record op dat segment. Eerder op de dag heb ik als referentiepunt de scherprechter van het mtb-parkoers, de Schoorlse Nok, al een keer gereden met mijn eigen fiets, dus ik kan niet wachten om met die beklimming het rondje af te sluiten. Helaas kom ik niet zo ver. De accu is te zwaar voor de zadeltas en de klappen die de fiets krijgt in de afdalingen hebben ervoor gezorgd dat ik de strijd moet staken: de ophanging van de tas is gebroken en ik moet terugkeren naar Petten. Maar in de 8 kilometer die ik aflegde met motortje voelde ik me voor het eerst in mijn leven een echte profwielrenner, want zo makkelijk ging het nog nooit.

Maar zou ik het kunnen betalen (de Storm Makani kost een slordige 4500 euro), dan zou ik ‘m toch niet kopen, hoe sensationeel het ritje ook was. Nu is mijn motivatie om beter dan mijn vrienden te worden en de echt snelle mannen en vrouwen proberen te benaderen. Met een motortje heb ik geen uitdaging meer.

Voor Femke en alle andere fraudeurs zou dat ook moeten gelden. Helaas wordt de drang naar roem en geld de mens wel eens te veel. Dat was al tijdens een van de eerste edities van de Tour de France – in 1904 pakte het halve peloton stiekem de trein: dat is pas mechanische doping! – en dat zal altijd zo blijven.

Meer nieuws uit Sport

Meest gelezen