Ziekenhuis

Marischka de Jager

Als ik langs het restaurant in het Gemini Ziekenhuis loop, hoor ik een ’goedemorgen’. Een ouder echtpaar dat ik al jaren ken, altijd goed geluimd, groet me. Of ik op interview ga bij de directeur, vragen ze me.

Ik blijf even staan bij hun tafeltje en schud het hoofd. ,,Was het maar waar, controle bij de internist’’, vertel ik hen de reden van mijn bezoek.

Ik zie er kennelijk gezond uit want ik zie toch wat verbazing op beider gezichten. ,,Traag werkende schildklier en suikerziekte’’, verduidelijk ik. ,,Ach jee’’, zegt het echtpaar, beiden laten de pleister op de binnenkant van hun arm zien. Net bloedwaardes geprikt in het lab. Ook suiker. ,,Moet je spuiten?’’, vragen ze. Ik knik. ,,Pas je wel goed op jezelf? We willen je naam nog vaak in de krant lezen hoor. En niet als laatste keer, als je begrijpt wat ik bedoel. Bovendien zijn er nog een paar die je nodig hebben’’, zegt hij, doelend op mijn twee jonge dochters.

Ik krijg het bijna even te kwaad. Ik word er op deze vroege ochtend weer eens op gewezen: op zaken die er echt toe doen in het leven. Een goede gezondheid en diegenen om je heen van wie je zielsveel houdt. Je kinderen zien opgroeien. Dat is toch wat we allemaal het allerliefste willen?

Het bezoekje aan de internist verloopt goed. Ik mag weer een half jaar wegblijven.

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.