Te koop

Marije de Leeuw

Het heette nog Koninginnedag, twee jaar geleden. De knoop was doorgehakt: met hark en stofkam door kasten, zolder en schuur, voor elk aannemelijk bod vort ermee. Acht vierkante meter ’weet je nog’, middenin de drukste straat. We stonden er ’s ochtends om half vijf, om vijf uur hadden we al een paar habbekratsen verdiend.

De jeugd van zoon David (toen 14) was voltooid, vond vooral zoon-zelf, dus: De Grote Oud Speelgoed Van David Verkoop. For sale: alles van de Teletubbies. Huis Anubis. Pino. Shirt met Huntelaar. For sale: Playstation 1, 2 en 3. Een kist Lego, beslist niet onder de tien euro, okay vijf euro. Een houten trein, niet onder de dertig euro, okay tien euro. Pinkeltjes voor pinkeltjeprijs.

David groeide in twee jaar tijd vier schoenmaten, dus was er een ruim assortiment voetbalschoenen. Voor het licht was, waren ze weg. Gewone schoenen, sportschoenen, zelfde verhaal.

De eerste veertien jaar van zijn leven in de uitverkoop, ik overzag het kleed met herinneringen.

Over éen jeugdherinnering hadden we lang gediscussieerd: wegdoen of koesteren? Er zijn van die dagen dat je denkt: hoe halen we de avond. Ongeveer vijf jaar geleden diende zo’n dag zich aan: druilweer, David op rand van griep, alle dvd’s al gezien.

Die middag knutselden we een garage, raar formaat, schelle kleuren, veel hout en klei en echte stukjes dakpan. Op de gevel: ’Garage Van Vuure, een heel goeie en geen dure’. Een atypisch gedrocht, architectonisch volstrekt onverantwoord. Die garage ook maar in de verkoop? David voelde mijn aarzelingen, maar het was keiharde leegverkoop. Dus voor twaalf euro in de verkoop, okay zes euro.

Voor alles bij elkaar 110 euro sloten we een periode af.

Af en toe hadden we het nog over die bijzondere garage. David merkte dat ik wat spijt had. Die geweldige druilmiddag, die luizige zes euro, dat ’afscheid nemen van je jeugd’ want hoe volwassen is zo’n tiener nou helemaal?

Héel volwassen!

Want verleden jaar, op Koningsdag, kwam David thuis met een groot pak. ’Voor je gekocht, Pap’.

Die rare 'Garage Van Vuure' had weer te koop gestaan. De koper van het jaar daarvoor, geen last van welk druilerig sentiment ook, had gedacht: weg met dat rare onverwoestbare ding, die raak ik wel weer kwijt.

Dat was goed gezien. Voor twee euro had David de garage teruggekocht. En bewezen dat zijn kindertijd voorbij was.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.