Zwart op wit

Joost Prinsen

Internetredactie

Toen ik ons huisje aan de Belgische kust kocht, liet de notaris mij even alleen met de verkoper in een apart kamertje. Want 'Wij hadden ongetwijfeld nog een en ander te bespreken'.

Ik wist niet waar hij op doelde. Eenmaal gezeten legde de verkoper mij uit dat dit bij notarissen een standaard procedure is. De koper wordt in de gelegenheid gesteld om het zwarte deel van de koopsom cash uit te betalen. Haal iedere zwart gemetselde baksteen aan de Belgische kust weg en je houdt een prehistorische woestenij over. Zwart is hier geen onderdeel van het systeem, het is het systeem. Dat bleek me ook toen ik mijn auto na reparatie ging ophalen. Op mijn verzoek om een rekening zei de garagehouder: ,,Maar neen meneer, dat gaat niet gaan. Witte betalingen dient u te melden als u de auto brengt. Ik heb nu het materiaal al zwart ingekocht verstaat u.''

De Belgische overheid komt overigens wel aan zijn geld. In mijn dorp hoeven de inwoners geen gemeentebelasting te betalen. Dat wordt opgebracht door de vele gelukkigen die hier hun vakantiehuis hebben, de 'aangespoelden' zoals ze smalend worden genoemd. Bij verkoop, zwart percentage verplicht, wordt het witte deel hier fors aangeslagen. En bij erfenissen erft de staat zowat je halve huis. Althans zoiets begreep ik van diezelfde notaris. Maar laat ik ophouden met klagen want het is allemaal luxe-gelul, dat snap ik ook wel.

Ik kom op het onderwerp vanwege een krantenberichtje. Buitenlanders die de afgelopen jaren in Frankrijk hun tweede huis verkochten, moesten daar belasting betalen over de meerwaarde. Dat kan flink oplopen, zeker als je een deel van de koopsom zwart betaald had. Want die meerwaarde wordt natuurlijk wit berekend door Parijs. Nu heeft een of andere Hoge Raad deze heffing in strijd met de Europese regels verklaard. Dus duizenden verkopers waaronder honderden Nederlanders eisen met Europa aan hun zijde die naheffing terug.

Raar eigenlijk. Hoeveel van al die mensen moeten eigenlijk van Europa niets hebben? Vanwege Griekenland, vanwege Spanje of Ierland indertijd, vanwege de euro of vanwege God weet wat. Maar als er een Europees regeltje wordt uitgevonden waardoor er iets te verdienen is dan is datzelfde Europa ineens onze grote vriend.

Europa begint meer en meer te lijken op de vriendin van toen we nog jong waren. De vriendin waarmee we geen verkering wilden. Maar waar we wel naartoe gingen als we niemand anders wisten om mee naar bed te gaan. Deugt niet.

Neemt niet weg dat ik in den Bels misschien weer even langs die notaris moet.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.