Robotopa

Fokke Zaagsma

Een puzzel die me al tijdenlang bezighoudt is de volgende. Er leven steeds meer mensen op deze planeet. Nu nog zo'n 7 miljard, over 25 jaar zo'n 11 miljard en aan het eind van deze eeuw - veel kinderen van nu zullen dat nog meemaken - circa 24 miljard.

Tegelijk met deze duizelingwekkende bevolkingstoename, vindt er ook een andere duizelingwekkende toename plaats. Namelijk van het aantal werkzaamheden dat technische vindingen ons uit handen zullen nemen. Nu al geldt dat het kopen van een treinkaartje, vakantiereis, kleding, huisraad, levensmiddelen of medicijnen steeds minder vaak direct bij mensen en steeds vaker bij of via apparaten gebeurt.

Ook voor het vinden van vrienden, levenspartner, het uitleven van goklust of andere verslavingen, en zelfs voor het ongegeneerd ventileren van onvredes, agressie of haat jegens anderen, hoeven we de deur niet meer uit. Met behulp van internet kan dat allemaal van huis uit, desnoods vanaf de wc.

Vanaf diezelfde plaats kunnen we binnenkort ook huisarts of specialist laten meten hoe hoog onze koorts is, of bloeddruk of wat verder belangrijk is voor een diagnose. Dat alles schept een wel heel merkwaardige situatie. Met hoe meer mensen we zijn, hoe meer we ons inspannen elkaar steeds minder vaak in persoon nodig te hebben. Is dat dan het wezenlijke doel van automatisering of technologisering van de samenleving: ons zo onafhankelijk mogelijk van elkaar te maken? Zodat wij andere mensen zo min mogelijk nodig hebben en zij ons? En zij ons zo min mogelijk tot last zijn?

Onlangs zijn er wereldwijd robots gepresenteerd, bedoeld om ingezet te worden in de ouderenzorg. In Tokyo werd Pepper gelanceerd. De robot 'met een hart', bedoeld om de daar steeds groter wordende groep oude ouderen continu van gezelschap - Pepper is een echte praatjesmaker - te voorzien.

In Huize Elisabeth in Vught werd tegelijkertijd robot Zora (afkorting van Zorg Ouderen Revalidatie en Animatie) in dienst genomen. Zora is behalve gesprekspartner ook klusjesman. Het moment ligt niet ver meer weg dat als opa overlijdt en oma alleen achterblijft, het favoriete cadeau voor de eerstvolgende moederdag voor oma Zora of Pepper wordt.

Of misschien wel een versie waarop opa's gezicht is ingegraveerd en zijn stem ingeprogrammeerd. Of oma daar blij mee zal zijn?

Ik denk dat het mede afhangt van hoe dement ze is. Maar haar (schoon)kinderen vinden het een uitkomst, dat staat wel vast. Want opnieuw biedt de techniek hen psychologisch de helpende hand, met name om niet al te veel last van schuldgevoelens te hebben.

Opnieuw, want denk maar aan de volwassen kinderen die regelmatig, soms zelfs dagelijks, hun oude vader of moeder mobiel bellen, maar zelden of nooit in persoon meer op bezoek komen.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.