De gulle lach en de pijp...

Harry Janmaat

Ton Vissers is overleden. Voor zeer velen een onbekende, voor de wielerwereld van toen een man met een gulle lach en altijd een verhaal. Ik meen dat hij uit de hockeywereld kwam, uit de richting Rotterdam. Een man van enige stand die op toevallige wijze in de wielersport terecht was gekomen. Hij werd ploegleider, omdat die baan zo heette. Zelf bagatelliseerde hij dat door te stellen: ,,Ik regel de zaken een beetje aan elkaar en als iedereen vertrokken is, betaal ik de rekeningen.”

Dat laatste is veel gebeurd. Toen zijn extreem zwakke ploeg Canada Dry in de Tour de France van 1973 helemaal geen platte prijs reed, verzuchtte hij wel eens, zittend op een terras achter een bataljon aan flessen: ,,De verdiensten van de etappe van vandaag pasten precies in een fles. Ik tel er hier echter negentien, dat wordt weer goed boekhouden.”

Zelfspot was hem zeker niet vreemd. Het was net alsof hij het hele leven, inclusief de wielersport, met een flinke korrel zout bezag. Het werd feest als hij ergens binnenkwam. Zijn pretoogjes straalden en de obers kregen het druk.

Hij is manager geweest bij ploegen van enig aanzien, met renners als Rik van Looy en Peter Post, hij had een wereldkampioen in Harm Ottenbros en later begeleidde hij Rini Wagtmans en Tino Tabak. Wie kent de ploeg Goudsmit-Hoff nog? Of later de volstrekt niets voorstellende Zoppas-Zeus-ploeg, waar geen renner zijn afgesproken loon kreeg.

Of de wereldberoemde Alsaver-ploeg waar de renners opgezadeld werden met anti-dronkenschapspillen die ze, als ze niet koersten, maar moesten zien te verkopen aan vrienden en familie. Ton Vissers was erbij, lachte zich rot en liet de glazen nog eens vullen. Zijn renners reden geen platte prijs en verdienden niets.

Vissers maakte mooie sier met de centen van fietsenfabrikant Gazelle. Directeur daar was Wim Breukink, inderdaad, de vader van Erik. Breukink sr. zei me eens: ,,Vissers is een boef, maar een heel vriendelijke en je kunt niet lang kwaad op hem blijven.” Menig Nederlandse journalist dronk en feestte mee in die jaren, want bij Ton Vissers was het altijd gezellig.

Hij was de mede-bedenker van de Amstel Gold Race, hij rookte pijp, zeer atypisch in deze wereld, hij stond renners die geen Frans spraken bij in hun contractbesprekingen in het buitenland, hij viste nog wel eens een vergeten renner op en gaf hem brood en water en dook overal op waar gekoerst werd en waar door drank gestutte gezelligheid heerste.

Waar hij zijn geldgevers vond wist niemand, maar het werden wel steeds kleinere sponsoren met wie hij afkwam. Toch was hij, tot laat in zijn leven, overal welkom waar het koers was.

Ik vroeg hem in de jaren zeventig wat zijn vak eigenlijk was voordat hij de wielersport inrolde. ,,Dat geloof je toch niet”, zei hij, keek me lachend aan en vervolgde: ,,Ik was binnenhuisarchitect en in mijn vrije tijd een vrij goede hockeyscheidsrechter.”

Ton Vissers is 93 jaar oud geworden en in Oisterwijk overleden.

Meer nieuws uit Sport

Meest gelezen