Sohn

Marije de Leeuw

In de buurt van Keulen, op doorreis naar huis, zei iemand: ,,Volgens mij ligt Bickendorf hier vlakbij, laten we nog een keer gaan kijken''. In Bickendorf was ik vroeger met mijn ouders op vakantie.

Mijn vader (schoolmeester) koos nooit zomaar een vakantiebestemming. Niet zonnig was het criterium maar: nuttig. Het jaarlijkse vakantieadres als uitvalsbasis 'om interessante dingen te gaan zien'.

We gingen naar het Belgische plaatsje Rochefort want: vlakbij de Grotten van Han. We gingen naar het Duitse plaatsje Müllenbach want: vlakbij de Nürnburg Ring, het beroemde Formule 1-circuit. Ik zag met mijn ouders Manneken Pis, we bezochten Omaha Beach en toen mijn vader eindelijk, eindelijk een keer in Amerika was, reisde hij een hele dag door om eindelijk, eindelijk de Niagara Watervallen te kunnen zien. Bickendorf ligt vlakbij de Dom van Keulen, 'jongens, besef, de beroemdste kathedraal van heel Europa'.

In Bickendorf huurden we het huis van Frau Herkenroth. Frau Herkenroth woonde zelf de hele zomer in haar schuur. Laat op de tweede avond van onze vakantie zei mijn moeder: ,,Er staat iemand buiten, voor ons huis, al een uur''.

Mijn vader werd er op af gestuurd. Het bleek Frau Herkenroth. Ze stond niet alleen dié avond voor haar huis, ze stond sinds de Tweede Wereldoorlog elke avond voor haar huis. Elke avond, weer of geen weer, soms onder een paraplu. Op dat moment al zo'n vijftien jaar.

Frau Herkenroth zei: ,,Ich warte, ich warte auf Franz, meinen Sohn''. Haar man was tijdens de oorlog officieel omgekomen, zoon Franz (20) werd ook opgeroepen maar kwam na Stalingrad niet terug. Frau Herkenroth bleef alleen achter en leefde van de schamele huisverhuur. ,,Franz. Ich bin sicher, dass er noch nach Hause kommt''.

Het verhaal maakte diepe indruk, na jaren hadden mijn ouders het nog over Frau Herkenroth die elke avond buiten stond. En over 'nuttige' vakantiebestemmingen gesproken, onverwacht kon die zomer de hele WO-II aan bod komen.

In Keulen, in de kathedraal, stak mijn moeder een kaarsje aan, voor Franz, voor Frau Herkenroth. Veel later, als er bijvoorbeeld noodweer in Duitsland op televisie was, mompelde mijn moeder: 'Ach, Frau Herkenroth'. Bij elke 'Franz' die op televisie was, zag ik mijn moeder denken.

In Bickendorf reden we verleden week naar ons vroegere vakantiehuis. We stopten. Van de buurman hoorden we dat Franz natuurlijk nooit was terug gekomen en dat Frau Herkenroth twaalf jaar geleden onverwacht was gestorven, op zeer hoge leeftijd.

Ruim twintigduizend avonden na de oorlog.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.