Grappenmaker uit Marken: 'Professor' in Camp Nou van het cabaret

Cabaretier Maarten Willemse.

Cabaretier Maarten Willemse. © Wim Egas

Redactie Waterland
Marken

Een studiebol was Maarten Willemse. Hij ging voor negens en tienen op het gymnasium. Dat moest ook wel: ,,Bij ons thuis was het niet de vraag óf je ging studeren, maar wát je ging studeren.'' De klassieke talen. Grieks en Latijn. Hij zou professor worden. Hij werd cabaretier.

,,De liefde kwam ertussen. In werd smoorverliefd op een meisje uit Noorwegen. Ik reisde haar achterna en was van plan om mijn studie daar te vervolgen. Daar is uiteindelijk niet veel van terechtgekomen. Van de liefde niet en van de studie ook niet. Het meisje liet al snel weten niets met me te willen. Om mijn studie te kunnen vervolgen moest ik eerst vloeiend Noors leren om de colleges te kunnen volgen. Dat heb ik nog met succes afgerond, maar daar bleef het wel zo'n beetje bij.''

,,Ik dacht dat ik genoeg geld gespaard had om het daar anderhalf jaar te kunnen volhouden, maar Noorwegen is een verschrikkelijk duur land. Ik moest wat doen om rond te kunnen komen. Met een gitaar ben ik toen op een mooi plekje in de haven van Oslo gaan staan als straatmuzikant. Met succes. Noren bleken dat te waarderen, heel anders dan in Amsterdam, waar je als straatmuzikant wordt toegeroepen: 'Ga werk zoeken, jongen'. Dat was daar totaal anders en het leverde aardig wat geld op.''

Probleem

,,Er was alleen één probleem: ik kon het maar een paar maanden doen. In september wordt het daar al weer winter, is het te koud om te spelen en blijft er niemand meer staan om naar je te luisteren. Toen ben ik in cafés gaan spelen: je hebt daar een circuit van pubs die troubadours inhuren om het publiek wat op te vrolijken. Noren zijn een introvert volkje. Als je daar een café binnenkomt, zitten de mensen niet gezellig met elkaar te kletsen, maar ze kijken over hun bierglas mistroostig en depressief voor zich uit. Totdat iemand muziek gaat maken en als ze genoeg ophebben, beginnen ze ook nog mee te zingen.''

,,Dat heb ik een aantal maanden gedaan, maar toen was ik het ook echt zat. Elke avond vier uur spelen, laat thuis komen, helemaal doorrookt van het gerook in die pubs, daar had ik geen zin meer in.''

Geen talent voor

,,Toen het weer zomer was geworden zag ik op een plein in Oslo, zeg maar het Leidseplein van die stad, een jongleur aan het werk. Die had enorm veel succes. In twintig minuten verdiende hij net zo veel als ik met vier uur spelen in een café. Ik dacht: dat ga ik ook doen. Ik heb geprobeerd dat jongleren onder de knie te krijgen, maar dat lukte absoluut niet. Het is kennelijk een talent en dat heb ik gewoon niet.'',,Ik besloot het over een andere boeg te gooien en draaide een goochelshow in elkaar, die ik op datzelfde plein in Oslo opvoerde. Ook dat werd niks. Niemand bleef staan om te kijken. Ik snapte aanvankelijk niet waarom, maar uiteindelijk kreeg ik het door. Mensen blijven pas staan als er een soort opbouw in een show zit, als je ergens naartoe werkt, spanning opbouwt, als ze denken: hé, wacht, ik wil even zien hoe dít afloopt. Toen heb ik een stuk ketting gekocht van dertig meter waarmee ik me door twee mensen uit het publiek liet insnoeren. Dat nam al een tijdje in beslag en vervolgens deed ik er een minuut of tien over om me van die ketting te bevrijden. Dat kon veel sneller, daar had ik een goeie truc voor, maar ik deed het langzaam om de spanning op te bouwen. Het werkte. Mensen vonden het prachtig.''

,,Een paar jaar ben in in Noorwegen gebleven en eenmaal terug in Nederland heb ik nog een tijd gewerkt als goochelaar. Maar dat was toch niet wat ik echt leuk vond. Het archetype van een goochelaar is een beetje een nerd, iemand die in zichzelf gekeerd is en weinig communicatief ingesteld. Bovendien is hij een beetje hautain naar het publiek toe, met een houding van: ik weet hoe het werkt en jij niet. Dat is het tegenovergestelde van hoe ik ben. Ik wil juist graag contact met anderen, interactie en grapjes maken waar we met zijn allen om kunnen lachen. Dan is het voor iedereen leuk.''

,,Cabaret dus. Na een cursus van een half jaar had ik mijn eerste programmaatje waarmee ik optrad voor familie en vrienden. Iedereen lachte om de grappen die ik had bedacht. Dat vond ik geweldig. Theater De Engelenbak in Amsterdam kende destijds het fenomeen 'Open bak', waarbij iedereen die dacht iets te kunnen op een podium de gelegenheid kreeg om dat te laten zien. Op een avond stond ik daar ook. Het was een groot succes. De volgende dag werd ik gebeld door iemand van het Amsterdams Kleinkunst Festival, die in de zaal had gezeten. Ze wilden me een wild card geven voor die wedstrijd. Ik haalde de halve finale. Fantastisch was dat. In De Kleine Komedie, het Camp Nou van het cabaret.''

Sindsdien legt Willemse zich met veel succes toe op cabaretvoorstellingen op middelbare scholen en treedt hij op tijdens bedrijfsbijeenkomsten, symposia en congressen waar hij bijvoorbeeld als Professor Doctor Willemszoon fake speeches houdt of op een andere manier zijn toehoorders aan het lachen brengt.

Ophalen

Onlangs haalde de cabaretier het landelijke nieuws nadat hij was doorgedrongen tot de halve finale van het Cameretten Festival. Hij kwam niet in de finale, maar moest daar wel bij aanwezig zijn omdat de jury een persoonlijkheidsprijs zou uitreiken, die ook kon worden toebedeeld aan een halve finalist. Samen met de andere halve finalisten zat hij urenlang in de zaal om vervolgens te horen dat de persoonlijkheidsprijs dit jaar niet zou worden uitgereikt.

Uit frustratie nam hij de prijs toch mee naar huis zonder dat hij aan hem was toegekend. Op zijn Facebookpagina sneerde hij vervolgens naar de jury: ,,U mag te allen tijde langskomen om de prijs weer op te halen. Ik geef hem u wellicht niet mee, maar ik zal er vier uur lang zorgvuldig over nadenken vóórdat ik dat aan u meedeel.''

Willemse kan er nog steeds smakelijk om lachen. ,,En de organisatie van Cameretten kon de actie ook op prijs stellen. Maar ze wilde de prijs wel terug hebben. Ik heb hem uiteindelijk ook teruggegeven. Ik heb een goede relatie met die mensen en die wilde ik niet op het spel zetten. En ik had mijn punt gemaakt, daar ging het me om.''

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.