Werkgroep geeft politici stapel verhuisdozen

Omar te midden van vrienden die hij moest achterlaten op het azc.

Leonie Groen
Den Haag

Er komt vandaag (maandag 20 februari) een verhuiswagen voorrijden bij politici van vijf politieke partijen. Zij krijgen een verhuisdoos vol rapporten, onderzoeksuitslagen en vier documentaires waaruit blijkt hoe schadelijk verhuizen is voor een asielkind. Met deze actie vraagt de Werkgroep Kind in azc opnieuw aandacht voor het steeds maar verplaatsen van kinderen van asielzoekers. Sommige kinderen moeten wel 15 keer verhuizen.

,,Iedereen weet hoe slecht het is om asielkinderen steeds maar weer te verplaatsen. Het schooljaar wordt voortdurend onderbroken, medische behandelingen haperen, de verwerking van trauma’s lukt maar beperkt, het opbouwen van sociale contacten stokt en de integratie komt niet op gang. En toch draait het verhuiscircus maar door”, zegt coördinator Helen Schuurmans van de werkgroep. ,,Gedurende hun procedure verhuizen kinderen vele malen, in elk geval twee keer. Ze gaan van de aanmeldlocatie in Ter Apel naar de proceslocatie en vandaar een of meer keren naar een azc. Sommigen verhuizen wel 12 tot 15 keer.” Het verhuiscircus is groot, want er zitten momenteel ruim 8000 kinderen en jongeren tot 18 jaar in de azc’s. Dat is een derde van alle 25.000 bewoners.

Niet gedwongen

Inmiddels heeft de Tweede Kamer wel een motie aangenomen van Joël Voordewind van de ChristenUnie. Asielkinderen mogen voortaan niet meer gedwongen worden te verhuizen als de procedure is beëindigd. De werkgroep vindt dat nog niet genoeg. Schuurmans: ,,Die eerste twee keren moeten ook worden geschrapt.”

Het aanpassen van de asielprocedure is te duur, heeft de Tweede Kamer onlangs laten berekenen. Het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers zegt volgens Schuurmans niet onder het verhuizen uit te kunnen. ,,Bepaalde activiteiten rond de procedure vinden plaats op bepaalde centra en dan is het handig om de asielzoekers daar te hebben. Soms is een verhuisoperatie ingegeven door de bezettingsgraad”, zegt Schuurmans. Zij denkt toch dat het anders kan. Ze brengt de verhuisdozen rond, samen met de 22-jarige vluchtelinge Emi die vele malen moest verhuizen gedurende haar procedure. Zij wil er in deze krant niets over zeggen, na eerdere negatieve reacties op uitspraken hierover.

De verhuiswagen rijdt naar Marit Maij (PvdA) in Den Haag en Joël Voordewind (CU) in Amsterdam. Vervolgens naar Linda Voortman (GroenLinks) in Utrecht en Renske Leijten (SP) in Amersfoort en weer terug naar Den Haag om de verhuisdoos te overhandigen aan Sjoerd Sjoerdsma (D66). ,,Deze partijen reageerden allemaal enthousiast. Helaas heb ik, na herhaaldelijk aandringen, geen enkele reactie gekregen van CDA, VVD en PVV”, zegt Schuurmans die hoopt dat de partijleden, als zij na de verkiezingen moeten verhuizen, nog eens denken aan de asielkinderen en de informatie willen gebruiken om de asielprocedure aan te passen. In de doos zit ook het kinderrechtenverdrag dat Nederland ratificeerde in 1995, plus een poster met verbetertips van kinderen. De Werkgroep is een coalitie van vijf organisaties, waaronder Unicef.

’WIJ GAAN HIER NOOIT MEER WEG’

De 15-jarige Omar uit Syrië is heel Nederland doorgetrokken, langs negen asielzoekerscentra, samen met zijn vader Mohammed (49). In Den Haag zijn de In 2015 arriveerden Omar en Mohammed in het aanmeldcentrum in Ter Apel. Omar was 14 jaar oud. De twee dachten rust gevonden te hebben maar kwamen van een koude kermis thuis. Van het aanmeldcentrum gingen ze naar een ander azc. Daar moesten ze de procedure afwachten. Weer dachten ze rust gevonden te hebben. En weer hadden vader en zoon het mis. Ze gingen op transport naar het volgende azc.

Omar en Mohammed wisten toen nog niet dat daarna nog zes azc’s zouden volgen. Ze probeerden hun leven op te bouwen. Sloten vriendschap. Omar met kinderen op het azc en met Nederlandse kinderen op school, Mohammed met vrijwilligers die hem Nederlands wilden leren. Tot op een kwade dag een medewerker van het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers naar hen toe kwam: ,,Morgen worden jullie overgebracht naar een ander azc.” Mohammed vroeg: ,,Waarom?” Hij kreeg geen antwoord op zijn vraag.

Het afscheid van de nieuwe vrienden deed pijn maar er was ook hoop. Het echte leven zou nu toch wel een keer beginnen? Vele verhuizingen later nestelden boosheid en teleurstelling zich in Mohammed. Hij zag hoe Omar bij ieder afscheid kleiner werd maar zich groot hield. Dat Omars opleiding in het slop raakte. Mohammed constateerde dat de vriendschappen die hij in het ene azc aan het opbouwen was, niet gemakkelijk stand konden houden in het andere azc in een ander deel van het land. En ook dat er van zijn Nederlandse les weinig terecht kwam.

De twee wonen nu in een kleine flat. Omar gaat naar school. Mohammed is opgelucht maar begrijpt nog steeds niet waarom hij en zijn zoon van het ene naar het andere kamp werden gesleept. ,,Het was niet gemakkelijk om ons leven steeds weer op te pakken. Een ding is zeker: wij gaan nooit meer verhuizen.”

gestrand. Eindelijk hebben ze een vaste stek. ,,Wij gaan hier nooit meer weg.”

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.