Wandelen langs late verjaarsvisite

De redacteuren van het Noordhollands Dagblad verkennen hun omgeving graag te voet. In de wandelrubriek Buitenom beschrijven zij hun favoriete routes. Dit is aflevering 61. Ze waren feestelijke gasten bij de 650e verjaardag van Hoorn, vorig jaar. Leuk genoeg om terug te vragen, vonden ze daar. Daarom vind je opnieuw een kleine twintig kunstig beschilderde eenhoorns, overal in de stad. Dezelfde vorm, maar met andere jasjes. Wandelen langs verlate verjaarsvisite dus.

Een aardigheidje werkt bij grote mensen vaak hetzelfde als patat eten op zondag voor de kinderen. Bevalt het één keer goed, dan graag volgende keer wéér. Logisch dat de binnenstad van Hoorn daarom opnieuw wordt bevolkt door beschilderde eenhoorns. Toen ze aan het IJsselmeer vorig jaar het 650-jarig bestaan van de stad vierden, bestond de feestversiering uit tientallen van deze beesten. En wat doe je met gezellige verjaarsvisite? Die vraag je om terug te komen.

Een struikelblokje is dat de eenhoorns van vorig jaar na een zomer van uitbundig toeristen lokken voor forse bedragen zijn geveild voor het goede doel. Die staan inmiddels te pronken in tuinen en woonkamers van royale bieders.

Maar geen nood: in Hoorn tikten ze gewoon een kleine dertig nieuwe beesten op de kop. Of liever: op het hoofd - want we hebben het natuurlijk over bijna-paarden. Die vervangende verjaarsvisite peinst er natuurlijk niet over om dezelfde kleding als hun voorgangers aan te trekken. Dit jaar daarom andere beschilderingen. Zodat er wat nieuws valt te zien.

Jury

Kunst? Geen idee. Verwacht gewoon niet meer dan wat uit de kluiten gewassen draaimolenpaarden met een mooi verfhuidje, opgesteld in een monumentale omgeving. Dan valt het altijd mee. Vooral leuk voor kinderen. De vier zes- en zevenjarigen die ons vergezelden, ontpopten zich als een ware zelfbenoemde jury. Keurmeesters die zich niet stoorden aan opdringerige sponsornamen, maar zich met een kleurplaatkennersblik bogen over de vraag welke eenhoorn nou de mooiste is.

We begonnen bij het station, om via het Munnickenveld, langs de Draafsingel en het Zuiderplantsoen naar de Binnenluiendijk te lopen. Daar langs de Oude Doelenkade, via de Grashaven terug door de winkelstraten naar het station.

Verdwalen kan nauwelijks, omdat bordjes je de weg wijzen. Verwacht niet dat je de dieren kunt aanraken, ze staan allemaal op onbereikbare plekken op het water of op een dak. Onbereikbaarheid als wapen tegen vandalisme.

Vooruit dan: hier het oordeel van de zelfbenoemde en daarom volstrekt willekeurige kinderjury: favoriet was de eenhoorn met de vos op de flank - ’twee dieren in één’ - (gezien bij het Nieuwland), gevolgd door de eenhoorn met de goudvissen - ’een heleboel dieren tegelijk’ - (bij het Munnickenveld) en de bloemrijke eenhoorn aan de voet van de Binnenluiendijk - ’want bloemen horen bij de lente’.

Bij kunst hoort symboliek. Gehoord onderweg van een man die mijmerend naar het gebodene tuurde: ,,Veelkleurig maar toch één Hoorn.’’

Hij zag eruit als een man die het weten kan.

Jan Vriend

De Eenhoornwandeling door het hart van Hoorn duurt ongeveer anderhalf uur. Honden aan de lijn.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.