De Thuishaaldertjes zorgt terecht voor uitverkochte Parkschouwburg

Thuishaaldertje Dolly wordt na de zeiltocht met de Toekomst op de kade welkom geheten door producent Ilona Palasthy. Inzet: De Thuishaaldertjes in het Park.© Foto Theo Groot

1 / 2
Tanja Koopen
Enkhuizen

Zeebenen heeft ze nooit gekregen, maar voor de tweede keer in haar leven kwam Dolly over de Linden zondagmiddag per boot in Enkhuizen aan. De eerste keer als thuishaaldertje, nu na afloop van een indrukwekkende theatervoorstelling in de Hoornse Parkschouwburg.

,,Als Enkhuizer moet je dit eigenlijk gewoon gezien hebben’’, vat Tim van Daal aan boord de gevoelens van veel Enkhuizers samen. Het mag dan een universeel verhaal zijn, professioneel gebracht door amateurtoneelspelers, het is vooral het verhaal van Enkhuizers. Rob Boon: ,,Dat zoiets in het kleine Enkhuizen op poten kan worden gezet en dat het nog lukt ook, dat is toch iets om trots op te zijn.’’

Producent Frans van Leeuwen haalt het zondagmiddag, voor de officiële voorstelling in Het Park, nog maar eens aan: bijna 6000 mensen hebben in tien zalen, zowel in Enkhuizen als in Hoorn, nu het theaterspektakel gezien van De Cast, De Drommedaris en TIF. Na vijf stijf uitverkochte voorstellingen in de Nieuwe Doelen ging het stuk, waar meer dan 175 spelers en spelertjes en vijftig vrijwilligers aan meewerkten, vier keer op de planken in Hoorn. Volle zalen in Het Park.

Herkenning

Het verhaal van de ’Anjo’ die met ondervoede kinderen uit Amsterdam in Enkhuizen aanspoelde, die laatste oorlogswinter, was wel bekend in Enkhuizen, maar opent toch vele ogen. Voor Nel van Koll (79) een feest van herkenning. Zij had zelf een buurmeisje als thuishaaldertje. ,,Daar sprak je eigenlijk nooit over. Maar ook in Enkhuizen was honger, hoor. Wij zochten ook in vuilnisbakken naar voedsel’’, zegt ze van achter haar rollator, doelend op de indrukwekkende openingsscène. En nee, het voormalig buurmeisje is niet naar de voorstelling gaan kijken. ,,Voor sommigen zijn het toch pijnlijke herinneringen.’’

Piet Mazereeuw (73) kwam als jonge jongen op de boerderij van de familie Loots aan de Drie Zalmen. ,,Ik dacht dat Dolly een nakomelingetje was, had geen idee dat het anders zat.’’ Zijn dochter en kleindochter zijn bij de monsterproductie betrokken. Hij is twee keer geweest, in Enkhuizen én Hoorn. ,,Indrukwekkend, prachtig! Ik hoor nu dat ook op andere plaatsen, zoals Texel, dit soort boten aankwamen. ,,Het initiatief voor deze productie, de uitwerking, ik vind het een waar huzarenstuk.’’

Trots

Dat vindt schouwburgdirecteur Roel Vente ook. Hij is onder de indruk. ,,Een mooi verhaal, prachtig decor. Ik ben een trots gastheer en ben blij dat ik heb kunnen meewerken aan dit stukje geschiedenis van Enkhuizen. Je ziet terug met hoeveel liefde, tijd en energie aan deze productie gewerkt is. Iedere voorstelling boeit opnieuw 900 mensen, ga er maar aan staan. Zoveel mensen die aan je lippen hangen, dat slotapplaus.’’ Mooi vindt hij, dat al die mensen ’zijn’ schouwburg binnenkomen voor deze voorstelling. ,,Wij willen als Park een podium zijn voor de hele regio, mede door deze productie komt dat extra naar voren. Ik zie hier mensen die ik niet eerder zag. Ik maak een diepe buiging.’’

Burgemeester Jan Nieuwenburg van Hoorn heeft niet alleen met zijn gezin de voorstelling bezocht, maar vaart ook mee naar Enkhuizen, aan boord van de Toekomst. Om die barre tocht van de Anjo opnieuw te maken, maar dan onder luxere omstandigheden. ,,Dit bewijst weer eens dat er veel talent is in West-Friesland. Heel indrukwekkend. Het thema van deze dodenherdenking was ’het echte verhaal’. Dat hebben wij verteld via de open Joodse huizenroute, maar dit is ook een universeel verhaal. Er zijn steeds minder mensen die de oorlog bewust hebben meegemaakt, dus de verhalen moeten verteld worden. Ik vind het belangrijk dat dit theater nu op West-Friese schaal te zien is. Het is prachtig weergegeven.’’

Voor thuishaaldertje Dolly is de bootreis na de laatste voorstelling de afsluiting van een indrukwekkende periode. Ze heeft de voorstelling in Enkhuizen én in Hoorn gezien, met man Bart en hun 23 nakomelingen. Ze heeft een krans gelegd op de Dam, met Willem-Alexander, Maxima én met premier Rutte aan gestaan. Ze kan amper nog in Enkhuizen over straat zonder herkend te worden. ,,Maar het is mooi geweest. Nu begint het gewone leven weer.’’

Hartverscheurend

’Ik weet nog hoe je lachte en hoe je kirde’, zingt de alter ego van vader Titus hartverscheurend, als het hem toevertrouwde thuishaaldertje Anna na anderhalf jaar ineens wordt weggehaald.

Dit nieuwe lied, in schouwburg Het Park toegevoegd aan de toch al indrukwekkende Enkhuizer theaterproduktie van theaterschool De Cast van Esther Lagerweij, Toneelgroep Drommedaris en TIF Creative Concepts, is slechts één van de hoogtepunten.

Na gisteren hebben bijna 6000 mensen in West-Friesland het spektakel gezien, dat verhaalt hoe het schip De Anjo in maart 1945 met 98 Amsterdamse kinderen aan boord strandde in Enkhuizen. En opnieuw sloeg het verhaal in als een bom. De noodkreet van de hongerende kinderen, de wanhoop van hun moeders, die in Amsterdam achterbleven. Maar ook het verdriet van de Enkhuizer moeders, die na de liefdevolle opvang ’hun’ kinderen weer zagen vertrekken.

Tegen het indrukwekkend decor van de hand van Frans van Leeuwen, dat op het Hoornse toneel nog professioneler overkwam, ontrolde zich dit universele oorlogsverhaal. Met een publiek op het puntje van zijn stoel, dat vaak tussen de scenes door het applaus al niet kon binnenhouden en na afloop als één man opstond om zijn waardering te tonen. De Enkhuizer Thuishaaldertjes hebben zich de Hoornse Parkschouwburg waardig getoond. Maar de roep om een groter toneel is nog niet verstomd. Joop van den Ende, here they come!

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen