Onderweg: Grote pampers, kleine pampers

Rob Bakker
Schermer

Van de Menningmeerweg naar de Laanweg, de Zuidervaart en vervolgens terug naar de Noordervaart, richting Stompetoren: 8,6 kilometer exact is haar vaste rondje Schermer, heeft José Milatz wel eens berekend. Ze loopt het misschien niet dagelijks, maar toch wel een paar keer in de week. ,,Ook eergisteren, toen het zo mistig was. Dat heeft het ook wel iets, mist. Lopen is goed voor lijf, maar ook voor de geest. Als je je een beetje depri voelt, laat je lekker al die somberheid in de polder verwaaien.’’

José heeft op haar rondje door de polder vaak een plastic draagtas bij zich. Daarin verdwijnt al het zwerfvuil dat ze onderweg tegenkomt. En dat is nog al wat. ,,Chipszakjes, pakjes sigaretten, drinkbekers, bierblikjes. En ga zo nog maar een tijdje door. Vaak kom ik met een volle tas weer thuis. Ik erger me aan al die rotzooi.’’

Halverwege de Menningmeerweg is José vandaag. Geen mist dit keer. De zon schijnt uitbundig. De draagtas voor het zwerfvuil heeft José niet bij zich, wel haar jongste kleinkind Jonie van bijna negen maanden. Jonie heeft het nog niet haar zin. Het is nog wennen voor haar, denkt José. Zoveel tijd om als oppasoma te fungeren heeft ze nog niet. José heeft een drukke baan als kraamverzorgster in de regio Waterland.

Het was een late roeping. ,,Ik heb lang in de ouderenzorg gewerkt met demente bejaarden. Mooi en dankbaar werk. Maar ook wel zwaar. In Middenbeemster werkte ik in een particulier huis voor demente vrouwen, in Heerhugowaard bij verpleeghuis Zuyderwaert. Dat was in een tijd dat er door bezuinigingen steeds minder personeel was op de afdelingen. Je kon je werk niet doen zoals je dacht dat het in de zorg moest, met tijd en aandacht voor de mensen. Ik dacht op laatst: geef mij geen geld erbij, maar een collega.’’

Pogingen om als verpleegkundige in een ziekenhuis aan de slag te gaan liepen daarna op niets uit. De omstandigheden waren er niet naar. Man Nico was in 2000 overleden, haar vier kinderen woonden nog thuis en naar mate de tijd verstreek werd het José duidelijk dat het misschien wel iets te zwaar was om vol te houden tot het pensioen.

Nico’s dood was vrij plotseling. ,,Leverkanker. Binnen zes weken was hij weg. Dankzij de kinderen heb ik het een plek kunnen geven. Ik troostte me met de gedachte dat we aan de chemo niet meer toekwamen. Het was geen lange lijdensweg waarbij de kwaliteit van het leven naar de achtergrond verdwijnt. Dat zag ik al zo vaak in mijn werk met dementen.’’

De herintredercursus werd niet wat José er van gehoopt had.

,,Ik trok het niet. Een frustrerende gedachte, maar je moet door. Kijken wat dan wel kan. Als iets niet lukt, ga je door tot je iets vindt dat wel wat voor je is. Dat werd de kraamzorg. Van de grote pampers naar de kleine pampers. Eerst in Amsterdam, later in Waterland. In de kraamzorg kom je echt in allerlei gezinssituaties. Dan merk je pas echt hoeveel diversiteit er in Nederland is.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.