Tussen schotels en Swiebertjesverleden

De redacteuren van het Noordhollands Dagblad verkennen hun omgeving graag te voet. In de wandelrubriek Buitenom beschrijven zij hun favoriete routes. Dit is aflevering 69. Ooit, in de twaalfde eeuw, lag Alkmaar aan een zeearm die uitkwam op de Schermer. Een oude strandwal bij Oudorp is daar een souvenir van. Om dat stuk geschiedenis heen is een wandelroute vol contrasten bedacht. Langs futen en flatbalkons, langs kinderhoofdjes en knotwilgen.

We parkeren bij appartementencomplex De Strandwal aan de Plutostraat (zijstraat Saturnusstraat) en pakken het pad dat evenwijdig loopt aan de Nieuwe Schermerweg. Links aanhouden, langs paarden en zwanen. Als je rechts kijkt en de voorbijrazende auto’s aan je linkerhand even vergeet, steekt het Swiebertjegevoel van boerenbloemen en hooibergen al snel de kop op. Je ziet in de verte het Witte Kerkje van Oudorp en een stolp aan de Kerklaan.

Verder wiegend groen, blatend en loeiend vee. We volgen het pad, steken de Westerstraat over en komen langs geitjes en schapen, duttende eenden en een voorraad schotelantennes op flatbalkons. Contrast. We houden het water rechts tot er ineens weer bebouwing en een stuk asfalt opdoemen (Dommelstraat). Snel oversteken en links aanhouden het groen weer in, evenwijdig aan de Kasteellaan. De begroeiing is dicht genoeg om de huizen aan weerszijde grotendeels aan het oog te ontrekken. Aan het eind van het pad linksaf (Wipmolen) en dan de Munnikenweg oversteken. Op die oude kinderhoofdjesweg, met knotwilgen en stolpboerderijen, krijgen visioenen van de onbezorgde Swiebertjestijd de overhand.

Het Nieuwenburgpad op en gelijk rechtsaf de bosjes weer in. Het schelpenpad knispert, het groen geurt en de vogels musiceren. Meerkoetjes zwemmen een stukje mee. Via wat houten bruggen belanden we op het Wiekenpad, langs een mooi (af)gelegen huis. Het lijkt alsof je de tuin inloopt, maar het pad leidt je er keurig langs. En dan sta je zomaar op de Molenkade, langs de Hoornse Vaart. Linksaf, richting majestueuze molens die er goed onderhouden bijstaan. Aan weerszijden ruischt het riet ouderwets.

Drie molens later duiken we voor de brug linksaf de berm in, langs een fotogeniek meertje, dat zijn naam dankt aan zwijnen. Terwijl er toch duidelijk zwánen in rondzwemmen. We lopen langs de berm evenwijdig aan het Zwijnsmeerpad totdat er aan de linkerkant een brug opdoemt (Oudorperhoutpad).

Dat volgen we tot de achterkant van de ouderwetse dorpsschool, die associaties oproept aan Dik Trom-boeken. Voorbij de school steken we het Zwijnsmeerpad over en gaan langs het hek even kijken bij een vijftal paarden, dat staat te grazen op een kaalgevreten en volgescheten stuk grond. Groot contrast met omliggende groene weilanden. Huiswerk voor wandelaars: hou die beesten in de gaten.

We keren terug naar het Zwijnsmeerpad (Oudorperhoutpad loopt dood in een woonwijk) en lopen voorlangs de school (met een bronzen beeld van Ot en Sien voor de deur). We volgen de Munnikenweg en slaan vlak voor het sportveldje rechtsaf. Via het groene, geurige pad langs de Kasteellaan terug naar de het startpunt.

Gerard van Engelen

De wandeling duurt circa een uur en kent diverse rustplaatsen. Honden mogen mee, mits aangelijnd.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.