Zaan(ge)Zicht, Harry Slinger is 'meer van zingen en theater'

Harry Slinger tekent kerk gereformeerde gemeente Westzaan. Foto Ronald Massaut

Harry Slinger tekent kerk gereformeerde gemeente Westzaan. Foto Ronald Massaut

1 / 7
Ronald Massaut
Westzaan

Harry Slinger (65) weet het zeker. ,,Ik ben eigenlijk niet zo van tekenen en schilderen, meer van zingen en theater. Als kleine jongen hees mijn vader mij al op een tafel als er feest was. Dan zong ik liedjes van Willy Alberti en Wim Sonneveld. Mijn oudste zus was heel kunstzinnig en nam mij mee naar het Rijksmuseum en naar het theater. Ik werd later niet meer toegelaten tot de Toneelschool. Daar vond directeur Wim Ibo mij op mijn 26-ste ’te oud’ voor. Als kind van de Bloemgracht (de Amsterdamse, red.) kwam je gewoon niet eerder op dat idee; de Toneelschool, dat was niet voor de Jordaan.''

Harry Slinger maakte furore als zanger van de theatrale Amsterdamse band Drukwerk. ’Je loog tegen mij’ is een klassieker die wekenlang op één stond in de hitlijsten. Daar kwamen andere goudgerande werkjes bij als ’Wat dom’, ’Hé Amsterdam’ en ’Schijn ’n lichie op mij’. Kenmerkend voor Harry Slinger is de rode muts, die ook deze tekendag in het dorp het kalende hoofd bedekt. ,,Ik heb een kast vol. Welke nemen we vandaag’’, vraagt Harry hardop. Nummer vier wordt het.

Gelukkig

Harry begon zijn carrière als 13-jarige als verkoper in de textiel. Bij een Joodse kleermaker leerde hij het vak van textielverkoper. Haalde bij een nieuwe werkgever zijn textielbrevet en middenstandsdiploma en werkte zich op tot hoofdkassier bij ’s lands grootgrutter Albert Heijn. Daar werd hij niet gelukkig en besloot het roer drastisch om te gooien. Hij werd jongerenwerker in de Jordaan, maar kreeg dus ’nee’ te horen op de Toneelschool. Vanuit het jongerenwerk kwam Harry professioneel in aanraking met muziek en zelf in de muziek terecht. Met de band Drukwerk, welhaast synoniem voor de stad Amsterdam, werd zanger Harry Slinger, inclusief rode muts, landelijk succes.

Harry en echtgenote Marijke verhuisden jaren geleden al met gezin van Amsterdam-Noord naar Westzaan. ,,Voor de rust en die heb je hier.’’ Harry groeide op met een burgerbaan en dito carrière. .,,Marijke en ik hebben onze kinderen opgevoed met de gedachte: ’doe wat je leuk vindt, dan word je vanzelf gelukkig’. En ’heb geen spijt van de dingen die je hebt gedaan, maar van de dingen die je niet hebt gedaan’. Dat hebben ze goed opgepakt.’’

Iets te goed misschien, want door zoon Bram zingt Harry nu weer wekelijks Drukwerknummers. ,,Ik was al sinds 1990 klaar met Drukwerk. Toen ben ik solo en in het theater verder gegaan. Mooie producties gespeeld, maar wie niet zo theaterminded is, zal denken dat ik in 1990 ineens van de aardbodem was verdwenen. Heel veel musicals en toneel gedaan, ook televisiewerk en hoorspelen op de radio. Ik was heel druk, deed zo veel verschillende dingen. Totdat Bram mij een paar jaar geleden vroeg of ik nog partituren had liggen van Drukwerk. Met vrienden speelden hij oude nummers van Drukwerk en of ik ’een keertje een nummertje wilde meezingen’. Een nummertje werden er twee, drie en toen vier. De reacties waren zo goed, dat ik er nu gewoon weer sta.’’

Slingertours

De Slingertours zijn een nieuwe loot aan de stam van Harry Slinger. Harry slingert zich twee uur lang met bijzondere toeristen in een historische loungeboot van rederij ’t Smidje door de Amsterdamse grachten. ,,Ik hoorde wat een zootje ze van ’mijn’ Amsterdam hadden gemaakt. Zo’n gids praat alleen maar over stenen, houten palen en jaartallen. Hé: daar wonen 700.000 mensen, gevormd door een geweldig historisch verleden en culturele ontwikkelingen. Ik vertel Amsterdam op mijn manier, over het leven zoals ik het ken en beleef in Amsterdam. Die verhalen spreken aan, want de slingertours zijn populair. Zo leuk om te doen!’’

 

Harry Slinger tekent op straat, rumoer in Westzaan

Zet Harry Slinger achter een schildersezel op de J.J. Allanstraat, midden in het dorp Westzaan, en je bent verzekerd van aanloop en oproer. De situatie past de zanger-acteur als een handschoen. Harry groeit in zijn rol. Zelfs een vuige sneer als ’binnen de lijntjes blijven, hoor’, laat hij lachend van zich afglijden. ,,Mij krijg je niet gek’’, en gaat onverdroten verder.

Driekwart van Westzaan leent zich als schilder- of tekenobject, maar Harry kiest voor het kerkje van de gereformeerde gemeenschap. ,,Prachtig zo’n kerkje, beetje verscholen, achteraf. Dat hoort voor mijn gevoel zo bij Westzaan.’’ Wie er met de auto langs rijdt, rijdt er ook waarschijnlijk ongemerkt aan voorbij. Harry woont er schuin tegenover. ,,Het kerkje intrigeert mij al sinds we hier wonen. Twee keer ’s zondags is er een kerkdienst. Ik heb de mensen die naar de kerk gaan door de jaren heen ook zien veranderen. Het is minder ’grijs’ geworden’’, besluit Harry.

Toch zijn grijstinten bij uitstek de kleur voor een tekening met potlood en houtskool. Voorzichtig, maar zonder aarzeling zet hij de bepalende potloodstrepen op het canvas. Eerst verticaal de hoeklijnen van de stenen voormuur. ,,Die is later in de plaats gekomen van de originele houten muur’’, vertelt een Westzaanse, die wandelend voorbij gaat. Harry reageert verrast. ,,Dat zijn dingen, die weet ik niet. Marianne is de geboren en getogen Zaankanter van ons beiden. Ik ben geboren en getogen Amsterdammer, Bloemgracht 121, drie hoog.’’ Harry zet de kerk verder licht, maar gedetailleerd op. Binnen de zwaardere hoeklijnen van het dak worden de ramen gedetailleerd getekend, overgaand in de entree van de kerk, die in Harry’s beeld wel open staat. Zichtbaar ingenomen met het resultaat, laat Harry de detailtekening op zich inwerken.

Terug naar de schildersezel. Het vraagt om enige durf om het hoge ijzeren hekwerk voor en vooral ’op’ de kerk te tekenen. Om te zwijgen over de bomen tussen kerk en hek. ,,Ik kies ervoor om de detaillering van de kerk sterk af te laten steken tegen de ruwe omgeving. De kerk komt zo veel beter tot zijn recht.’’

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.