Zuiderzeeverhalen komen tot leven in Enkhuizen

Piet Paree met zijn muzikale begeleider André Visser.

Piet Paree met zijn muzikale begeleider André Visser.© Foto Henk de Weerd

Sander Kruissink
Enkhuizen

Ritmisch puffen oude scheepsmotoren tussen de Enkhuizer zeemuur en de kerkbuurt van het Zuiderzeemuseum. Het klinkt als alternatieve muziek tussen de diverse scheepsliederen die voor en uit oude pandjes en op diverse terrasjes klinken tijdens het tweedaagse Maritiem Festival.

Bezoekers kunnen verder onder andere meevaren met een vissers- en een onderzoeksschip, scheepsknopen leggen en de kleinsten kunnen ’visjes schminken’. Terwijl de drie machines ritmisch kringetjes van rook uitstoten, is het even verderop in het Dijkmagazijn tijd voor een nieuw zeemansverhaal van Piet Paree en zijn muzikale begeleider André Visser.

Deze ronde draagt hij het verhaal voor van de Vrouwe van Stavoren. Hoewel de verhalen voor jong en oud zijn, heeft het publiek een hoog ’grijs gehalte’ . Bijna alle plaatsen in het knusse zaaltje zijn bezet. Een jonge tiener staat aarzelend bij de ingang. ,,Ik sta hier goed’’, mompelt hij tegen zijn ouders, wanneer Piet hem uitnodigt binnen te komen. Het enige aanwezige kind verlaat de zaal met haar ouders, wanneer zij ontdekken dat er een verhaal verteld gaat worden in het Nederlands. Het blijken buitenlandse toeristen te zijn.

,,Jammer’’, meldt Paree na afloop van het verhaal. ,,Als er veel kinderen zijn, geven we hen een instrument waarmee ze de geluidseffecten bij het verhaal kunnen maken.’’ Daarvoor beschikt het duo onder andere over een rainstick (om regen na te bootsen), een ocean drum (waarmee het geluid van de branding kan worden geproduceerd), een windmachine en instrumenten om onweer en de klok van Stavoren (levensecht) te laten klinken.

De beleving is er niet minder om, mede dankzij de aanzwellende accordeonmuziek. Terwijl Visser een nieuwe stoot lucht door zijn instrument drukt, gaat Paree helemaal op in zijn verhaal. ,,Deze wandaad blijft niet ongestraft’’, buldert hij, wanneer hij omschrijft hoe de Vrouwe streng wordt toegesproken door een voorbijganger, wanneer zij beveelt om een lading tarwe in zee te storten terwijl er zoveel honger is. Hij gaat er zo in op, dat hij de passage vergeet waarin de ring van de Vrouwe tevoorschijn komt die naderend onheil aankondigt. Deze volgt nadat hij al heeft onthuld dat de Vrouwe in de (verdiende) bedelstaf belandt. Na afloop excuseert Paree zich voor zijn kleine misser. ,,Geeft niet. Het bleef evengoed spannend’’, stelt een van de toeschouwers hem gerust. Hij moet deze middag dan ook vijf verschillende verhalen uit zijn hoofd vertellen - en op zondag nog eens vijf.

Veel van de ongeveer twintig toehoorders blijken iets van dit verhaal te kennen, wanneer ze de laatste regel van het afsluitende lied (’En hoogmoed past ons niet’) meezingen. Maar niet iedereen. ,,Ik vond het verhaal wel verrassend’’, vertelt Hans van Leeuwen uit Leiderdorp. ,,Deze man enthousiasmeert in alle hoeken en met hun muziek weten ze het publiek te bespelen.’’

En niet alleen zij. Bij het verlaten van het houten theaterzaaltje, klinkt er uit diverse hoeken van het buitenmuseum zeemansgeschal in diverse talen, van diverse gezelschappen. En natuurlijk klinkt het ritmische gepuf van een stoommachinetrio.

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen