Omroep

Gerard van Engelen

Lokale omroepen hebben een stoffig imago. Altijd geld tekort en eigenwijze vrijwilligers teveel. Radiodiva’s, die het liefst hun eigen keuze draaien in hun ’shows’. Veel nonstop muziek. Af en toe onderbroken door het voorlezen van een lange rij activiteiten uit de evenementenkalender.

O ja, en een nieuwsbulletin, waarin schaamteloos wordt voorgedragen uit het lokale dagblad. Dan gauw weer een verzoekplaatje voor tante Ans aan de Kanaaldijk. En wachten of er iemand belt voor het live-telefoonspelletje ’de scheet van de week’.

Toch betaalt ieder gezin ongevraagd €1,30 per jaar mee aan de omroep. En als je dan wilt weten of dat nou een beetje beluisterd wordt, valt er een pijnlijke stilte. Kijk-en luistercijfers van lokale omroepen worden namelijk niet gemeten. Te klein, te duur.

Kortom: discjockey Harry Hitparade zou best wel eens minder dan vijf luisteraars kunnen hebben met zijn special over K3. Geen wonder dat koepelorganisatie Olon probeert het tij te keren via schaalvergroting.

Alkmaar is een voorbeeld van de omroep nieuwe stijl: aanwezig op radio, tv, facebook en internet. En op straat. Vrijwilligers zijn al vervangen door betaalde krachten.

De buurgemeenten mogen aansluiten, maar die houden het liever bij het oude. Die lezen dit straks op de radio wel weer voor, live uit de krant…

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.