Onderweg: Ver boven 020

Rob Bakker

Stoere man met baard wandelt op slippers langs het Noordhollands Kanaal, aan de kant van de Noorderkade. Petje op het hoofd, tatoeages die onder de korte mouwen van zijn Feyenoordshirtje vandaan komen, bosje narcissen in hand.

De bloemen heeft Danny Knigge in de berm geplukt. Ze zijn bestemd voor zijn vriendin Iris, met wie hij in de stad heeft afgesproken. Bij de Jumbo aan de Paardenmarkt gaan ze even lunchen. Doen ze vaker. Danny lacht een beetje verlegen. Inderdaad, dat is behoorlijk romantisch voor een stoere Rotterdammer. Maar Iris is dan ook een heel bijzondere vrouw voor Danny.

,,We hebben elkaar via Facebook leren kennen. Net als in een echt gesprek merk je ook online op een gegeven moment wel of het echt klikt. Daarna word je natuurlijk ook nieuwsgierig naar hoe iemand in het echt is. Nou, dat viel bij haar zeker niet tegen. Het klikte meteen toen we elkaar voor het eerst zagen. Het mooie is dat het goed gaat met de kinderen die we ieder uit een eerdere relatie hebben. Het klinkt ontzettend burgerlijk, maar we vormen een leuk gezin zo.’’

Anderhalf jaar geleden besloot Danny bij Iris in Alkmaar in te trekken. Danny moest zijn geliefde Rotterdam achter zich laten. Hij mist de stad nog wel. ,,Wat ik vooral mis is de drukte. Alkmaar is best mooi, maar ook wel een beetje klein en saai. Je kunt hier niet zo goed uitgaan als in Rotterdam. Om twee uur gaan de meeste zaken dicht. In Rotterdam komt het dan net een beetje op gang.’’

Geregeld gaat Danny terug naar de havenstad en een enkele keer wagen zijn oude vrienden zich aan de reis naar het noorden. ,,Maar voor de gemiddelde Rotterdammer is Alkmaar wel erg ver hoor, ver boven 020.’’

Danny is Feyenoordfan. Maar geen hooligan, voegt hij er zelf aan toe. ,,De liefde voor Feyenoord is mij met de paplepel ingegoten. Mijn vader was een Marokkaan. Hij leeft niet meer, maar ik ben wel trots op hem. Ik heb hem nooit goed gekend. Mijn moeder en haar familie zijn van die echte oer-Rotterdammers, voor wie Feyenoord deel uit maakt van het dagelijks leven.’’

Danny heeft al een tijd geen werk meer. Zijn laatste baan was in een spoelkeuken. Maar lang duurt zijn werkloosheid niet meer, verwacht hij. Hij geeft zichzelf een goede kans op een baan in de keuken van het nieuwe restaurant van bioscoopcomplex Vue.

,,Ben ik erg blij mee. Zonder werk duren de dagen lang. Je doet het huishouden, wandelt wat. Maar dat is het dan ook wel. Je raakt in een isolement. Ik ken hier in Alkmaar ook maar weinig mensen. Met een baan doe je tenminste weer wat sociale contacten op.’’

Iris en Danny zien hun toekomst in Rotterdam. ,,Dat willen we allebei. Maar wanneer het kan, dat weten we nog niet. Mijn toekomstplannen zijn simpel. Gelukkig oud worden, samen met mijn vriendin. Noem het saai en burgerlijk. Daar is volgens mij helemaal niets mis mee.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.