Miranda de Boorder uit Zaandam staat haar mannetje

Miranda de Boorder© dirk jongejans

Harriot Voncken
Zaandam

Als Miranda de Boorder (54) ergens aan begint, dan maakt ze het ook af. Of het nu gaat om fietsen maken, historisch onderzoek of zelfs kattenshows.

Ja, er schuilt meer achter de vrolijke eigenaresse van fietsenwinkel Siem de Boorder aan de Hogendijk - een begrip sinds 1963 - dan je zou vermoeden. Na het vwo te hebben doorlopen - ’ik heb alle bètavakken gehad’ - wist ze niet zo goed wat ze wilde. Toen belandden haar ouders gelijktijdig in het ziekenhuis en moest zij helpen in de winkel. Ze is nooit weggegaan.

De Boorder draait haar hand niet om voor het vervangen van een trapas. Geef haar 36 spaken en een velg en zij maakt er een wiel van. ,,Ik heb al mijn vakdiploma’s. In dat opzicht wil ik niet afhankelijk zijn van anderen.’’

Trots

De Zaandamse staat haar mannetje in een mannenwereld. Ze speelde vroeger al niet met poppen, maar had een typemachine. Nog steeds heeft ze een zwak voor techniek. ,,Kijk nou, zo’n kopieermachine, of koffiezetapparaat’’, zegt ze, terwijl ze trots naar de machines in de kamer wijst. Helemaal in haar nopjes wrijft ze in haar handen. ,,Mijn zus is daarin echt mijn tegenpool. Zij schenkt nog steeds koffie op de hand’’, lacht zij.

Toch zijn de zussen in veel opzichten hetzelfde: ze werken beiden in een fietsenwinkel, mét hun man. Het vak leerden ze van hun vader. ,,In het begin kreeg ik wel eens klanten die zeiden: ik loop wel even door naar de werkplaats. ’Daarvoor moet je bij mijn dochter zijn’, zei mijn vader dan. Hij was heel stellig.’’ Ze glimlacht bij de herinnering.

Stil

Haar vader overleed eerder dit jaar aan kanker. Haar moeder is na een ziekbed van 25 jaar in 1996 aan kanker overleden. Haar man heeft sinds kort leverkanker. ,,Op de dagen dat het goed gaat, zoals vandaag, zit hij hiernaast. Dan kunnen we toch samen eten en koffie drinken.’’ Ze is even stil. ,,33 jaar lang, elke dag samen. Dit is wel even wennen.’’ Dan haalt ze resoluut haar schouders op en glimlacht. ,,Story of my life. Maar je gaat door. Wat doe je anders? Elke dag is er ook wel iets leuks.’

Zij kan het weten, want ze heeft inmiddels al heel wat dagen in de wijk meegemaakt. Sinds ’63 heeft de winkel altijd op dezelfde plek in de Russische Buurt gezeten. De Boorder heeft de wijk zien veranderen van drukke winkelstraat naar woonkern. Vanuit ondernemersoogpunt zou het waarschijnlijk handiger zijn om te verhuizen, maar daar wil zij niets van weten. ,,Ik ben toch aan de ruimte gewend. En dit voelt als mijn thuis. Als ik hier aankom zegt iedereen mij gedag. Ik ken de buren en zij mij.’’

Historisch onderzoek

Krijgt ze een keer nieuwe buren, dan duikt ze in de historie van het huis en maakt daar een klein boekje van. In het kantoor waar we nu zitten werden vroeger de taxi’s gewassen. De Boorder weet het allemaal, want ze heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de historie van de panden. Het begon met het onderzoek naar haar eigen stamboom. Maar alleen het uitzoeken van de namen was niet genoeg. ,,Alleen namen zijn niet zo boeiend. Ik wil weten hoe mensen gewoond en geleefd hebben. Dan gaat zo’n pand toch meer leven.’’

Jarenlang toog ze elke maandagavond naar het gemeentearchief om daar anderhalf uur lang in de boeken te duiken. Inmiddels heeft ze al heel wat verzameld. Ze haalt verschillende mappen tevoorschijn en begint honderduit te vertellen over de historie van de winkel, die uit drie panden bestaat.

Lucifer

,,In 1930 is het afgebrand. Een van de monteurs dacht dat een auto benzine lekte en wilde dat controleren met een lucifer. Nou, hij lekte.’’ Jaren later viel er een bom in de straat waarbij ook de winkel instortte, en korter geleden brak er nog brand uit op de bovenverdieping, waar haar vader woonde. En dat is slechts een zeer beknopte samenvatting van haar verhaal.

Door de komst van internet is haar hobby een stuk makkelijker geworden. Althans, het zoeken. ,,Maar het is ook verraderlijk. Nu kun je elke avond achter de computer kruipen.’’ Tussendoor bladert ze gedachteloos in de boeken.

Dertien katten

Er komt een kat binnenwandelen en druk te miauwen. ,,Ja, ja’’, wuift ze hem weg. ,,Die is niet eens van ons, hoor. Maar hij komt hier elke dag binnenwandelen.’’ Zelf houdt de Zaandamse ook van katten, geeft ze grif toe. ,,We hebben dertien Noorse boskatten. Vier van hen zijn Europees kampioen en twee daarvan zelfs tweevoudig. Tien jaar lang hebben mijn man en ik aan kattenshows meegedaan. Elk maand reden we op en neer voor de shows, soms naar Duitsland, of zelfs Luxemburg. Tja, als je iets doet, dan moet je het ook goed doen’’, verklaart ze.

Kinderen zijn er nooit van gekomen. ,,Ja, nu krijg je het ’ach gos’-effect’’, zegt ze. ,,Als mensen horen dat we geen kinderen hebben en dertien katten, dan zeggen ze meteen ’ah gossie’.’’ Ze lacht hartelijk.

,,Maar zo is het helemaal niet. Op mijn dertigste heb ik er lang over nagedacht en kwam ik tot de conclusie dat ik geen kinderen groot wilde brengen in deze wereld. Ik heb er nooit spijt van gehad.’’

Zeer geëmancipeerd. ,,Nou, zo zou ik mezelf niet noemen. Maar dat ben ik misschien wel.’’

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.