James Blunt **

Some kind of trouble (Atlantic/Warner) Dóódziek werd je ervan. *Goodbyeyeyeye my lover* en, veel erger nog, *You*re bjoeoeoeoetiful*. Er was in 2005 een overdosis James Blunt te horen. Overal, op radio, op tv, in je hoofd. Muziek voor vrouwen (Blunt is het type romantisch knuffelbeertje dat gered dient te worden) en hopeloze watjes.

De Engelse singer-songwriter heeft die sterk overdreven sentimentele toneelstukjes gelukkig achter zich gelaten. Op dit derde album lijkt hij een balans en dus zichzelf te hebben gevonden. Het melodrama is teruggebracht tot aanvaardbare proporties en de om tranen smekende ballades ontbreken, want het merendeel van de liedjes is in midtempo. Ook in zijn teksten hangt Blunt niet meer de radeloze romanticus uit, al slaat die smachtende stem nog iets te vaak bijna over van gespeelde inleving. Dat klinkt als een vooruitgang en in zeker opzicht is het dat ook. Het enige probleempje is dat dit alles niet wordt vertaald in opvallende songs. Alles klinkt alsof het al eens eerder en beter is gedaan door anderen. FRED HOOGENDOORN

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.