Operatie

Joëlla Angenent

Over de schouder meekijken van de arts tijdens een operatie. Dat maak je waarschijnlijk maar één keer in je leven mee. Daarom was ik erg enthousiast toen ik hoorde dat ik bij een schouderoperatie in het ZMC (zie de krant van zaterdag) mocht zijn.

Tegelijkertijd dacht ik: als ik maar niet flauwval. Want eigenlijk kan ik helemaal niet tegen bloed... Die gedachte parkeerde ik ergens achterin m’n hoofd en hees me zelf enthousiast in operatiekleding inclusief mondkapje. ,,Als je je duizelig voelt, gewoon even rustig gaan zitten’’, zei orthopeed Miguel Sewnath. Ik knikte hem zelfverzekerd toe.

Op het moment dat Sewnath de eerste incisie maakte, vergat ik dat ik niet tegen bloed kan. Gefascineerd keek ik naar al die de onderhuidse structuren. Zo bijzonder. Ondertussen werd het steeds warmer in de OK en ik voelde me benauwd door het mondkapje. Toen werden de kapotgesneden bloedvaten dichtgebrand waardoor een vreemde onnatuurlijke geur opsteeg. De combinatie werd me teveel. Het werd zwart voor m’n ogen en de paniek sloeg toe.

Snel even zitten. Ik bedacht me dat artsen elke dag urenlang zo’n mondkapje op hebben en ook prima kunnen ademen. Ik dus ook. Langzaam voelde ik me wat rustiger worden en kon ik me weer op de operatie concentreren. Angst overwonnen, operatie geslaagd.

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.