Knikkers

Petra Bies

Het kleinste jongetje kijkt wat bedenkelijk. ,,Nou’’, wil zijn tegenstander weten, ,,doen we dus vijf van jou voor deze?’’ In zijn geopende hand ligt een letterlijk schitterend exemplaar, alsof hij net door zeven zingende dwergen uit een diamantmijn is gedragen. Het zal me niets verbazen als hij ’een Sneeuwwitje’ heet.

Knikkeren, het is de economie van de straat. Met spelregels die iedereen kent, maar niemand echt begrijpt. Dat was vroeger al zo. Op je eigen schoolplein was je bonk drie gewone knikkers waard, maar als je bij je sportvriendje ging spelen die op een andere school zat, reisde de inflatie blijkbaar met je mee, want dan deed je bonk maar twee gewone.

Het zou eigenlijk een schoolvak moeten zijn, knikkeren. Je leert rekenen, onderhandelen en incasseren.

Dat laatste ondervond ik zelf maar al te goed. Het kostte wat dagen, maar toen had ik dat brallerige (’bij ons is alles mooier, want wij zijn rijk’) buurtgenootje toch eindelijk blut gespeeld. Al zijn heel speciale, ’want door mijn oom uit België gekregen’ jokerbonken veroverd. Zo, dat zou hem leren!

Keerde hij een paar dagen later terug met weer net zulke ’superzeldzame’ jokers...

Wist ik veel dat je knikkers gewoon kon kopen. Wat een desillusie! En wat een keiharde economie: bij verlies manipuleren via de beurs.

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.