Zeewierpudding zonder suiker

Leontien van Engelen

Het puddinkje leeft. In elk geval in de herinnering. Na een stukje op deze plek over Saroma werden de redactie en de schrijver van het stukje, overstelpt met e-mails van lezers. Dolenthousiast allemaal en met verhalen. Er zijn lezers die de krant innig bedanken voor het oproepen van de heerlijke herinnering aan het puddinkje. En er was een runnetje op supermarkten. Sociologen kunnen er materiaal uit peuren voor een culinair historisch proefschrift. Veertig jaar geleden bestond het tussendoortje nog niet. Er waren maaltijden. Niks tussendoor! Maar wel vaak een toetje. En hoogst gewaardeerd is het puddinkje geweest van Saroma.

Een lezeres vertelt over de chocoladepudding die elke zondag op tafel kwam. Op zich niet bijzonder, maar dit: 'We konden ons er de hele dag op verheugen.' Moet je nu eens aan een verwend nestje van 14 vragen: waar verheug je je de hele dag op? Nergens op, want het nestje kaant de hele dag door. Lezeres: 'De allerlekkerste was aardbeien, maar dan niet met melk maar met karnemelk.' Boerin: 'Ik gebruik het al 40 jaar. Onze kleinkinderen noemen het omapudding. We hebben een boerderij, dus melk bij de hand.' Boerenzoon: 'Mijn moeder maakte in de jaren 60 het puddinkje met volle melk van koe Bertha.'

Schooljuf: 'De les wetenschap en techniek moest gaan over vloeistof en vaste stof. Ik naar de supermarkt, en jawel, ze zijn er nog. Drie smaken gekocht. Kinderen verbaasd. Het resultaat was geweldig. De meeste moeders van rond de 35 hadden geen aha gevoel bij Saroma. Maar dr. Oetker, u heeft er nieuwe klanten bij!' 'Ooit maakte ik Saromapudding op een jeugdkamp. De ogen van de jongelui, geweldig, vergeet ik nooit meer.' '43 jaar geleden reed ik met mijn Puch tegen een auto en brak mijn kaak. Onderkaak werd met ijzerdraad aan bovenkaak vastgezet. Vloeibaar eten door een rietje. De bouillon kwam me mijn neus uit. Toen was er Saroma. Niet wachten tot het stijf werd, maar meteen opzuigen. Ik ga nu snel Voorheen Saroma kopen.'

Eén e-mail zegt dat Saroma voorheen luchtiger was. Is er iets aan veranderd? Dokter Oetker, die spreekuur houdt in Amersfoort, kocht het merk negen jaar geleden van Heinz en heeft onlangs de 'sterk verouderde' receptuur aangepast. Kunstmatige kleurstoffen zijn vervangen door natuurlijke en het gevreesde transvet is er uitgehaald.

Naar aanleiding van het stukje over Saroma wijst een lezer op zijn eigen favoriete puddinkje van de dokter: Jelly. Gelatinepudding dacht ik, maar hij blijkt geen gelatine te bevatten en de hysterische anti E-nummerbeweging kan er moeilijk bezwaar tegen hebben. Het stijfsel, de geleermiddelen E 410 en E 407 in het rode, naar een snoepwinkel ruikende puddinkje, komen van johannesbroodpitmeel en uit zeewier. De rode kleur komt volgens de zijkant van het doosje van zwarte (eigenlijk paarse) wortelen, een van de kleuren hibiscusbloemen en van de distel saffloer.

Het klinkt interessanter dan het puddinkje naar mijn smaak lekker is. Het haalt het niet bij Saroma. Maar het inspireert. Wordt het niet eens tijd om met andere puddinkjes op de proppen te komen? Waarom, dokter Oetker, dokter Knorr en zuster Mona, waagt u zich niet eens aan volkomen andere smaken? Niet voor toe, maar voor vooraf bijvoorbeeld. Saroma is puur moleculair toveren. Maar het zogenoemde moleculaire koken is pas kort in de mode in de haute cuisine van verfijnde eethuizen. Veel aanstellerij is er bij, maar de moleculairen verzonnen ook hartige puddinkjes die ik thuis wel uit een pakje zou willen maken. Zeewier hoeft niet zoet, dokter.Wouter Klootwijk

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.