De kleine gele redder

Kyrie Stuij

Voor een verslag naar De Rijp. Vroeg opgestaan, niets vergeten, op tijd op Amsterdam Centraal voor de bus naar het pittoreske dorp.

De zon schijnt, de zin is er. Totdat ik haastig van perron naar perron ren en me realiseer dat mijn reisinformatie niet correct is.

Er zit maar één ding op; de bus naar Middenbeemster en overstappen.

Dus maak ik met enkel drie andere reizigers een ritje door de polder. De buschauffeur vrolijk fluitend door de bochten. Eenmaal in Middenbeemster sta ik als enige bij het buspaaltje, omgeven door het gekwaak van een eenzame eend. Maar de bus komt niet en mijn ongeduld neemt toe.

Plots klinkt er twee keer getoeter achter me; de buurtbus. Een stoere vrouw met zonnebril drukt de deur open. ’Zeg ’t maar, waar wil je heen?’ Ik klik mijn gordel vast terwijl we op regionaal tempo naar mijn gewenste locatie hobbelen. Staying Alive van Bee Gees op de achtergrond. Blocnote op schoot.

Eenmaal terug van verslag valt mijn mond open. Nog minstens drie kwartier wachten. De stadsbus naar Alkmaar gaat één keer in het uur. ’Dat rijbewijs moet er snel komen’, beveel ik mezelf terwijl ik sloffend rondjes loop.

’Tuut tuut’, klinkt het opeens. De stoere vrouw met zonnebril in klein geel busje kijkt me grijnzend aan. ,,En? Waar gaan we heen?’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.