Wereldse West-Friezen: Met plezier terug in de tijd op Cuba

© Privéfoto.

Monique Bankras
Havana

West-Friesland is niet het einde van de wereld. Sommigen verlieten het gebied binnen de Omringdijk en bouwden een nieuw leven op in Turkije, Spanje of zelfs Cuba. Hoe vergaat het deze mensen? Deze week, in de derde aflevering, vertelt Hendrik Roos uit Oudendijk over zijn leven in Cuba. In de hoofdstad Havana, op ruim tien uur vliegen van Amsterdam, verhuurt hij huizen aan toeristen.

Het is rennen geblazen in de Cubaanse straten als een vrachtwagen zijn laadklep opent en er mango’s en rijst tevoorschijn komen. Hendrik Roos (50) rent vrolijk mee. In de avond staat hij – als de leidingen opengaan – zonder morren water naar zijn appartement te pompen. Het contrast met zijn thuisland is groot, maar de man die in Oudendijk opgroeide wil niet anders meer. ,,Mijn hart ligt op Cuba.”

Alsof ze veertig jaar teruggingen in de tijd, zo voelden de ouders van Hendrik zich bij het bezoek aan hun zoon. De vijftiger beaamt de tijdsprong, maar hij houdt juist van het eenvoudige leven dat Cubanen leiden. ,,Mensen nemen hier nog echt de tijd voor elkaar. Het contact is veel intenser”, vertelt hij.

De hele dag internetten is er niet bij op Cuba. Hendrik bezoekt twee keer per dag kort een wifispot op twintig meter van zijn huis. Met uitzicht op de oceaan regelt hij dan zijn zaken. De voormalig West-Fries verhuurt twee huizen aan toeristen. Regelmatig ontvangt hij hetzelfde compliment van zijn gasten: ‘Dank je wel, ik heb mijn kind weer terug’. ,,De kinderen komen hier met computerspelletjes en moeten de eerste paar dagen wennen aan het feit dat ze geen internet hebben. Op de vierde dag spelen ze Domino - dat is hier heel populair - en kijken ze niet meer om naar hun telefoon.”

In de bus naar het strand zit niemand naar een smartphone te turen. Mensen praten met elkaar. Er wordt weleens gedanst. Als die bus tenminste komt opdagen, want dat weet je maar nooit. ,,In Havana valt het nog wel mee, maar buiten de stad is het gebruikelijk dat de bus gewoon niet komt. Daar moest ik ontzettend aan wennen. Ik ben eigenlijk een heel ongeduldig mannetje, maar hier heb ik wel geleerd om geduldig te zijn.”

Hendrik woont nu anderhalf jaar op Cuba, maar zijn accent verraadt dat hij al veel langer weg is uit Nederland. Op zijn 21e vertrok hij. ,,Het was op 5 september. Ik herinner me het nog goed, want het was een hele grote stap. Na de hotelschool zou ik een jaar lang ervaring opdoen in de horeca in Zwitserland. Onbewust voelde ik misschien wel dat het weleens langer kon duren dan een jaar. Ik ben er 28 jaar gebleven...”

Lange tijd werkte Hendrik in de horeca en ook in de sportwereld. Hij bouwde zijn eigen cateringfirma op. De laatste jaren in de catering gingen de menuwensen van de gasten hem steeds meer tegenstaan. De ene was vegetariër, de andere had een lactoseallergie, weer een ander had ook wat. Op zijn veertigste verjaardag gaven zijn vrienden hem een reis naar Cuba. Ze hadden geen beter cadeau kunnen kiezen. Hendrik werd verliefd. Op het land én op een inwoner: Jordi.

Het stel keerde samen terug naar Zwitserland, maar Cuba bleef in Hendriks gedachten. In ontwikkelingen in het land zag hij een kans. ,,De staat besloot dat Cubanen op kleine schaal voor zichzelf mogen werken. Mijn partner is Cubaan, dus dat geldt indirect ook voor mij. Het werd niet zo lang geleden voor Amerikanen makkelijker om Cuba te bezoeken. Er komen per dag honderd vluchten uit dat land. Die mensen moeten ergens slapen, dacht ik. President Trump heeft helaas plannen om het reizen weer moeilijker te maken, maar dan is er wel een alternatief voor het reizen. Via Mexico bijvoorbeeld.”

Hendrik wisselde Cuba en Zwitserland een tijdje af, maar woont sinds januari definitief in het land. ,,Ik ben de Cubaan geworden, Jordi de Zwitser. Hij vindt het prachtig dat alles daar zo goed georganiseerd is en blijft daar voorlopig nog. Ik start alles hier op. Binnenkort verhuur ik een tweede huis. Daar geef ik Spaanse les tijdens het ontbijt en ook salsales. Er zijn nu al zeven families die door mijn bedrijfje goed kunnen eten. Er is een schoonmaker, iemand die het ontbijt regelt, iemand voor de techniek. Zo doe ik op mijn manier iets voor de wereld.” Hij vraagt gasten om kleding mee te brengen die ze niet meer gebruiken. ,,Samen delen we het dan uit aan mensen op straat. Zij kunnen daar heel mooie dingen van maken. Mensen zijn hier heel tevreden met weinig.”

Huizen opknappen in Cuba is geen kwestie van even langs een meubelboulevard, de bouwmarkt en aan de slag. ,,Er zijn eigenlijk geen winkels, je regelt alles op straat. Als je een matras wilt hebben, dan bel je iemand op die vervolgens langskomt met een wagen vol vulmateriaal en stof. Het matras wordt gemaakt waar je bijstaat. Dat vind ik echt prachtig. Ik ken mensen die weleens naar Panama vliegen, die nemen dan airco’s voor me mee. Als ik in Zwitserland ben, koop ik daar schoonmaakmiddelen.”

Hendrik raakt niet uitgepraat over de mooie kanten van Cuba. Het gezondheidssysteem is gratis. Transport kost amper wat. Intens genieten doet Hendrik als iedereen ’s avonds bezig is water naar hun huizen te pompen. ,,Er wordt gedanst op straat. Mensen praten allemaal met elkaar. Fantastisch toch?”

Ja, er zijn ook wel zaken die de wenkbrauwen doen fronsen. ,,De etensbonnen zijn eigenlijk te weinig om goed te overleven. Mijn buurman van honderd jaar geef ik vaak wat restjes eten. Dat wordt gewaardeerd. Ik ken daarnaast veel advocaten die in de bediening werken. In de horeca verdienen ze met fooien meer, dan wanneer ze voor de staat werken en vijftig euro per maand krijgen.”

Bovenal zit Hendrik helemaal op zijn plek. Toen hij even terug was in Zwitserland, verlangde hij alweer naar het kleurrijke Cuba. ,,Ik miste het eenvoudige leven en de gezelligheid. Iedereen was zo druk. Zelf zat ik ook veel vaker op mijn telefoon dan nodig.” Hij wil nergens anders meer heen. Naar Nederland hoeft hij ook niet per se meer, want zijn familieleden komen graag naar hem en het bijzondere land waar hij nu woont. Met Beemsterkaas, ‘de lekkerste kaas van de wereld’. ,,In het begin moet het bezoek altijd even slikken, maar later vinden ze het fantastisch. En dat is het ook.”

Paspoort

Naam: Hendrik Roos 50

Leeftijd: 50

Waar: Cuba

Herkomst: Oudendijk

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen