Vluchtelingen Heerhugowaard: 'Niet nog een nacht buiten slapen'

Heerhugowaarders hebben heel veel spullen gegeven voor de vluchtelingen die nu in de voormalige gevangenis worden opgevangen. Foto JJfoto/Jan Jong

Heerhugowaarders hebben heel veel spullen gegeven voor de vluchtelingen die nu in de voormalige gevangenis worden opgevangen. Foto JJfoto/Jan Jong

Kinderen zoeken schoenen uit tussen de gedoneerde spullen. Foto JJfoto/Jan Jong

Kinderen zoeken schoenen uit tussen de gedoneerde spullen. Foto JJfoto/Jan Jong

Een meisje dat op het terrein van de voormalige gevangenis. Foto JJfoto/Jan Jong

Een meisje dat op het terrein van de voormalige gevangenis. Foto JJfoto/Jan Jong

Een vluchteling in gedachten verzonken op het trapveldje. Foto JJfoto/Jan Jong

Een vluchteling in gedachten verzonken op het trapveldje. Foto JJfoto/Jan Jong

1 / 4
Sophie Jurriaans
Heerhugowaard

Ze is opgelucht. Opgelucht dat ze veilig zijn aangekomen in Nederland. Tien dagen geleden stapte Suzan uit Syrië samen met haar man en diens neef in Turkije op een bootje om de oversteek naar Griekenland te wagen. Nu zijn ze opgevangen in Westlinge, de voormalige gevangenis in Heerhugowaard.

,,Dit is alles wat ik kon meenemen.’’ Ze plukt aan haar grijze vest. ,,De kleren die ik aan heb, meer niet.’’ Suzan, die liever niet met haar achternaam in de krant wil, spreekt goed Engels. Dat heeft ze zichzelf aangeleerd, tijdens haar studie. Ze is zwanger van een tweeling, vertelt ze stralend. ,,Het worden twee jongens weet ik sinds gisteren. In Ter Apel heb ik een echo gehad. Alles gaat goed.’’

Suzan is één van de honderdveertig vluchtelingen die zijn opgevangen in Heerhugowaard. Hoeveel dat er morgen of overmorgen zijn, is ongewis. Elk moment kan er een bus komen met een nieuwe groep of om deze mensen weer ergens anders heen te brengen. Alleen het prikkeldraad om het terrein herinnert nog aan de gevangenis die hier tot voor kort was. Binnenkort zal ook dat verdwijnen en wordt het gebouw volledig ingericht voor de opvang van asielzoekers.

Verbouwing

Volgens planning is de verbouwing begin oktober klaar, maar dat zou wel eens langer kunnen gaan duren, vertelt locatiemanager Jeanine Stricker. ,,We hadden nog niet gerekend op de komst van vluchtelingen, maar de laatste weken is alles veranderd natuurlijk. Woensdagavond werd ik gebeld of we al mensen konden plaatsen. Kinderen, zwangere vrouwen, die de nacht ervoor buiten hadden geslapen omdat de opvang in Ter Apel vol zit. Als ze hier niet terecht konden, moesten ze opnieuw de nacht buiten doorbrengen. Toen was de keus snel gemaakt.’’

De eerste gasten hebben direct geholpen met de hoognodige schoonmaak van bijvoorbeeld de eetruimte. Daarvan was Stricker onder de indruk. ,,Ik heb toch een superbaan? Dan sta je ’s nachts om twee uur in het donker te wachten op die bussen, terwijl je eigenlijk in je bed wil liggen. Maar dan zie je die mensen, zo dankbaar en blij dat ze er zijn... Ja, echt een superbaan.’’

Ze opent de deur naar de sportzaal. Die staat vol met spullen, gedoneerd door Heerhugowaarders. Tientallen, misschien wel honderden tassen met kleding en schoenen, maar ook babybedjes, speelgoed en fietsen zijn binnengebracht. ,,Daar zijn we heel blij mee. Maar we willen vragen of mensen vanaf nu even willen stoppen met het brengen van spullen. Alles moet gesorteerd worden en daar hebben we de capaciteit nu niet voor. Onze aandacht gaat nu uit naar de mensen die hier zijn.’’

Warme trui

Mohammed Alruby uit Heerhugowaard kwam gisteren spontaan zijn hulp aanbieden. In de jaren negentig kwam hij zelf als Irakese asielzoeker naar Nederland. ,,Die tijd komt weer helemaal terug, nu ik hier deze mensen zie.’’ Hij helpt de vluchtelingen bij het uitzoeken van gedoneerde kleding. ,,Iedereen mag één warme trui, één warme broek en een paar schoenen hebben. Ze zijn er erg blij mee.’’

Buiten trappen een paar jonge mannen een balletje. Een vrouw zit in het gras tegen een hek, haar gezicht verborgen in haar handen. Een meisje van een jaar of drie hobbelt er om heen en gunt iedereen een gulle lach. Verderop zit een man op zijn hurken tegen paal en rookt een shaggie. Achter hem heeft een jongetje plezier in het voortrollen van een sinaasappel.

Suzan ziet het allemaal aan. Ze is blij dat ze in Heerhugowaard is aangekomen, maar maakt zich intussen ernstige zorgen over haar zussen die zijn achtergebleven in Syrië. ,,Zij hadden niet dezelfde kansen als ik.’’

Ze wil hier blijven, Nederland is haar eindbestemming. Ze wil hier verder studeren en werken. Maar hoe de toekomst er uit gaat zien, weet ze niet. ,,Ik weet niet eens waar ik morgen zal zijn.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.