Mijn twee minuten

Jan van der Werff

Vijf minuten voor acht: binnenkomen. Klokslag acht: zitten en je mond houden. Nee, mijn ouders hebben me niet streng opgevoed, maar een keer per jaar moest ik absoluut gehoorzamen. En geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om te bokken.

Dus op 4 mei, acht uur ’s avonds, ging ik zitten en hield mijn mond. De televisie aan. Beeld van een vaak winderig duingebied. Absolute stilte op de Waalsdorpervlakte. Mannen in overall die stram in gelid een klokkenstoel bewaakten. Zwaar brons dat in beweging wordt gebracht door zeker vier potige kerels die aan touwen trokken. Indrukwekkend. Altijd gevonden. Ik zag de tranen in de ogen van mijn vader en moeder niet. Zij deelden de herinneringen aan de bezetting ’40-’45. De angst om opgepakt te worden, de tewerkstelling in Duitsland, de joodse meisjes die in het atelier vanachter de naaimachines werden weggehaald. En o wee als je er wat van durfde te zeggen; je kon zo mee.

Nu, anno 2014, kan ik die emotie van mijn ouders niet meer delen. Ze zijn al enige tijd ergens anders. Maar hoe ouder ik word, hoe beter ik ben gaan begrijpen dat onze vrijheid het hoogste goed is dat een mens mag bezitten. En daarvoor ben ik ontzettend dankbaar.

Zondagavond om acht uur staat de wereld voor mij weer twee minuten stil.

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen