Pastor is er niet om zieltjes te winnen

Ton de Lange
Amsterdam

Het gaat straatpastor Luc Tanja niet om zieltjes winnen. ,,Ik heb de bijbel bij me, zodat mensen weten van waaruit ik werk. Duidelijkheid scheppen.’’  Het afgelopen jaar was de kwestie rond ’de Vluchtkerk’ in Amsterdam landelijk nieuws. De Protestantse Diaconie Amsterdam speelde ook een rol

Deze begon aan de Nieuwe Herengracht, in de grote 17e eeuwse tuin van ’Amstelhoven’. Dat is de naam van het prachtige centrum van de Protestantse Kerk en Diaconie Amsterdam. Niet zo lang geleden hoorde ook het pand van de Hermitage daar bij. In de tuin staan kunstwerken, ’De zeven werken van barmhartigheid’ geheten.

In de zomer van 2012 kwamen, via een vrijwilliger, enkele vluchtelingen kamperen in de tuin. Uiteindelijk verhuisden ze naar een tentenkamp aan de Notweg. Toen dat ontruimd werd, vluchtte de uitgedijde groep (grotendeels) uitgeprocedeerde asielzoekers naar een leegstaande kerk in de wijk Bos en Lommer. Over de betrokkenheid van de Diaconie: ,,Het is ons eigenlijk overkomen, zoals wel vaker gebeurt. Iemand begint gewoon en dan bekijken we wat we kunnen doen. Ik ben bijvoorbeeld in de Vluchtkerk portier geweest. Kijken wie er wel of niet verblijft. Op een gegeven moment ontstond het beeld dat er nogal eens ruzie was. Niet waar. Maar: de kerk bleef natuurlijk wel een noodoplossing.’’ Het straatpastoraat – betaald uit geld van kerk, fondsen en collectes – is opgericht door zijn voorgangster, ’daklozendominee’ Mariska Putters. ,,Het idee is ontstaan uit een terugkerende praktische vraag bij dak- en thuislozen: wie begraaft deze mensen? Daar kwam de begeleiding uit voort. Hulp bij uitkering aanvragen of belastingformulieren invullen, maar ook kansen geven in een soort broedplaats. Daklozen hebben ook talent en wat te bieden.’’

Tanja studeerde politicologie in Leiden, was marktonderzoeker en werkte bij Oudezijds 100. Het laatste is een christelijk initiatief met sociale projecten voor daklozen en dat medische zorg regelt voor mensen zonder ziektekostenverzekering. Tussendoor voltooide hij de studie theologie. Lachend: ,,Daar heb ik tien jaar over gedaan, geloof ik.’’ Sinds 2011 is hij straatpastor. ,,Vier dagen per week, met overuren.’’

Schrijnend

Hij kent jammer genoeg schrijnende gevallen. ,,De meesten komen na een paar jaar – en met hulp – wel weer in een huis. Maar ook dat kan moeilijk zijn, als je het ’ontwend’ bent, zeg maar. Een vrouw vertelde mij dat ze de eerste paar jaar in haar huis op de bank had geslapen. ’In bed’ voelde niet goed. Ze vond dat ze het niet verdiende. Het was de angst dat het toch weer mis zou gaan, en daarna de grote teleurstelling. Ze had zoiets van: laat ik er maar niet aan wennen, die luxe.’’

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.